The whole ghazal ↗

1. 1 رستم از این نفْس و هوا زنده بلا مرده بلا·زنده و مرده وطنم نیست به جز فضل خدا
2. 2 رستم از این بیت و غزل ای شه و سلطان ازل·مفتعلن مفتعلن مفتعلن کشت مرا
3. 3 قافیه و مغلطه را گو همه سیلاب ببر·پوست بود پوست بود درخور مغز شعرا
4. 4 ای خمشی مغز منی پردهٔ آن نغز منی·کم‌تر فضل خمشی کش نبود خوف و رجا
5. 5 بر دِه ویران نبود عشر زمین کوچ و قَلان·مست و خرابم مطلب در سخنم نقد و خطا
6. 6 تا که خرابم نکند کی دهد آن گنج به من·تا که به سیلم ندهد کی کشدم بحر عطا
7. 7 مرد سخن را چه خبر از خمشی همچو شکر·خشک چه داند چه بود ترلللا ترلللا
8. 8 آینه‌ام آینه‌ام مرد مقالات نه‌ام·دیده شود حال من ار چشم شود گوش شما
9. 9 دست فشانم چو شجر چرخ‌زنان همچو قمر·چرخ من از رنگ زمین پاک‌تر از چرخ سما
10. 10 عارف گوینده بگو تا که دعای تو کنم·چون که خوش و مست شوم هر سحری وقت دعا
11. 11 دلق من و خرقهٔ من از تو دریغی نبوَد·و‌آن که ز سلطان رسدم نیم مرا نیم تو را
12. 12 از کف سلطان رسدم ساغر و سغراق قدم·چشمهٔ خورشید بوَد جرعهٔ او را چو گدا
13. 13 من خمشم خسته گلو عارف گوینده بگو·ز‌آن که تو داوود دمی‌، من چو کهم رفته ز جا