M1:191 — مرد مال و خلعت بسیار دید / غرّه شد از شهر و فرزندان برید.

此詩節揭示了故事中一個慘痛的現實：那可憐的金匠，因財富與榮袍的許諾而心醉神迷、受人蒙蔽，竟拋棄了自己的城市、家園與孩子。這裡的「受蒙蔽」（غرّه شد），其確切含義是「被欺騙」、「被誤導」，而不僅僅是現代波斯語中「驕傲自滿」的意思。他被表象所迷惑，雙眼只見浮華，卻對其下的騙局渾然不覺。

這一刻，清晰地詮釋了基督教文學中「死亡之吻」的母題。正如猶大用一個吻向劊子手們指認了耶穌，這榮袍與財富也是一個死亡之吻——外表誘人，內核卻是致命的。國王表面上是為醫治侍女，實則為達目的而設下騙局，奪取他人性命。這恰恰印證了魯米一再強調的觀點：「世間之事，環環相生」（کار از کار خیزد در جهان）；無論善惡，每一個事件都是另一事件的種子。每一個行為，即便初衷是好的，也可能在一連串的因果鏈中，導致始料未及、甚至是殘酷的後果。

金匠因見到這個世界的「色彩」（رنگ）與「表象」，便斬斷了自己所有真誠的聯繫。他拋棄家庭與故鄉，只因貪婪和對地位財富的渴望蒙蔽了他的心眼。這種受騙的狀態，也為魯米更深層的教誨作了鋪墊：「為色彩而生之愛，終非真愛，反成恥辱。」金匠對財富地位的迷戀，乃至侍女最初對金匠容貌的傾心，都屬於這種「色彩之愛」——建立在膚淺的美貌、世俗的財產或任何其他短暫表象之上的愛。這種愛無法持久，最終會導致冷漠、羞恥與敗壞。與之相對，魯米認為真正的愛是獻給「永生者」（真主）的，那是一種永不凋零、時刻煥新生機的愛。

金匠的命運，是對世人切莫疏忽真理、沉溺於浮華的嚴厲警告。他對國王殺害自己的圖謀毫不知情，心甘情願地走向自己的「惡報」（سوءالقضا）。這個故事也呼應了另一條原則：「此世如山，我行如呼喊，回聲終將返向我們。」每一個行為，無論多麼隱秘，都會產生迴響，遲早會回到行為者自身。國王對待金匠的所作所為，最終也將反噬其身，因為在這個宇宙中，萬事萬物皆有其果報。

Este verso revela una amarga verdad en la narrativa: el desdichado orfebre, seducido y engañado por la promesa de riquezas y ropajes de honor (khal'at), abandonó su ciudad, su hogar y a sus hijos. Es crucial entender que la expresión persa ghorrah shod (غرّه شد) aquí significa ser engañado y seducido, no simplemente enorgullecerse en el sentido moderno. Sus ojos se fijaron en el brillo y la pompa, ignorando el engaño subyacente.

Este momento es un claro ejemplo del motivo del «beso de la muerte». Así como Judas identificó a Jesús para sus captores con un beso, estos regalos son un gesto aparentemente grato pero con un núcleo letal. El rey, que supuestamente buscaba curar a la esclava, recurrió a un engaño que atentaba contra la vida de un hombre para lograr su objetivo. Esto refleja un principio que Rumi enfatiza repetidamente: «un acto nace de otro acto en el mundo»; cada suceso, bueno o malo, es la semilla de otro.

Cegado por el «color» (rang) y la «apariencia» del mundo, el orfebre cortó todos sus lazos genuinos. Abandonó a su familia y su hogar porque la codicia y el deseo de estatus habían oscurecido su visión interior. Este autoengaño sirve de preludio a una enseñanza más profunda de Rumi: «Los amores que van tras un color / no son amor; al final son deshonra». El apego del orfebre a la riqueza y al estatus es un ejemplo de este «amor coloreado», un amor basado en apariencias fugaces que, a diferencia del amor verdadero por el «Eterno Viviente», está condenado a la frialdad y la vergüenza.

Dieser Vers enthüllt eine bittere Wahrheit innerhalb der Erzählung: Der unglückliche Goldschmied wird durch das Versprechen von Reichtum und Ehrengewändern verführt und getäuscht, woraufhin er seine Stadt, seine Heimat und seine Kinder verlässt. Der entscheidende Ausdruck hier ist ghorrah shod (غرّه شد), was „getäuscht werden“ oder „verblendet werden“ bedeutet, nicht nur im modernen Sinne „stolz werden“. Er wurde geködert; sein Blick heftete sich auf den äußeren Glanz und Pomp, während er die dahinterliegende Täuschung übersah.

Dieser Moment ist ein klares Beispiel für das Motiv des „Todeskusses“, ähnlich dem biblischen Thema, bei dem Judas Jesus mit einem Kuss an seine Häscher verrät. Die Ehrengewänder und der Reichtum sind ein solcher Kuss – eine äußerlich erfreuliche Geste mit einem tödlichen Kern. Der König, der vordergründig die Sklavin heilen will, greift zu einer Täuschung, die auf das Leben eines Menschen abzielt, um sein Ziel zu erreichen. Dies spiegelt genau Rumis wiederholte Betonung wider, dass „Ereignisse aus Ereignissen entstehen in der Welt“ (kār az kār khīzad dar jahān); jedes Geschehen ist der Same eines anderen, sei es gut oder schlecht.

Verblendet von dieser „Farbe“ (rang) und dem „Schein“ der Welt, kappt der Goldschmied alle seine wahren Bindungen. Er verlässt seine Familie und seine Heimat, weil Gier und der Wunsch nach Status und Reichtum sein inneres Auge verdunkelt haben. Diese Täuschung ist ein Vorspiel zu Rumis tieferer Lehre: „Liebe, die einer Farbe folgt / ist keine Liebe, am Ende ist sie Schande.“ Die Zuneigung des Goldschmieds zu Reichtum und Ansehen, oder auch die anfängliche Anziehung der Sklavin zur Schönheit des Goldschmieds, sind allesamt Beispiele für eine „farbige Liebe“ – eine Liebe, die auf oberflächlicher Schönheit, weltlichen Besitztümern oder anderen vergänglichen Erscheinungen beruht. Solche Lieben sind nicht von Dauer und führen letztlich zu Kälte, Scham und Schande. Im Gegensatz dazu postuliert Rumi die wahre Liebe als Hingabe an den „Ewiglebenden“ (Gott), eine Liebe, die ewig frisch und lebensspendend ist und niemals dem Verfall anheimfällt.

این بیت، پرده از یک واقعیت تلخ داستانی برمی‌دارد: زرگرِ بیچاره‌ای که با وعده‌ی مال و خلعت، مفتون و مغرور گشت و شهر و دیار و فرزندانش را رها کرد. «غره شدن» در اینجا دقیقاً به معنای فریب خوردن و گول خوردن است، نه صرفاً افتخار کردن به معنای امروزی. او اغفال شد؛ چشمش به زرق و برق ظاهری افتاد و از باطنِ فریبکارانهٔ ماجرا غافل ماند.

این لحظه، نمونه‌ای روشن از مفهوم «بوسهٔ مرگ» است؛ همان‌گونه که یهودا با بوسه‌ای، عیسی را به دشمنانش نشان داد، این خلعت و مال نیز بوسهٔ مرگ بود. ظاهری دلنشین اما باطنی کشنده داشت. شاه که به ظاهر می‌خواست کنیزک را درمان کند، در باطن برای رسیدن به این هدف، دست به فریبی زد که جان یک انسان را نشانه گرفت. این همان نکته‌ای است که مولانا بارها بر آن تأکید کرده که «کار از کار خیزد در جهان»؛ هر رخدادی، بذر رخداد دیگری است و هر عملی، حتی اگر با نیت خیر آغاز شود، می‌تواند در چرخه‌ای از علت و معلول‌ها به نتایج ناخواسته و گاه ظالمانه منجر شود.

زرگر با دیدن این «رنگ» و «نمود» دنیا، تمام پیوندهای اصیل خود را برید. او خانواده و شهرش را رها کرد، زیرا طمع و آرزوی مقام و مال، چشم دلش را کور کرده بود. این فریب‌خوردگی، خود مقدمه‌ای است برای آن آموزهٔ عمیق‌تر مولانا که: «عشق‌هایی کز پی رنگی بود / عشق نبود عاقبت ننگی بود.» علاقهٔ زرگر به مال و جاه، یا حتی علاقهٔ کنیزک به جمال زرگر، همگی از جنس «عشق رنگی» هستند؛ عشق‌هایی که بر پایه‌ی زیبایی ظاهری، مال دنیا، یا هر نمود فانی دیگری بنا شده‌اند. این عشق‌ها پایدار نیستند و سرانجام به سردی و رسوایی می‌انجامند. در مقابل، مولانا عشق حقیقی را عشق به «زندهٔ باقی» (خداوند) می‌داند، عشقی که هر دم تازه‌تر و جان‌افزاتر است و هرگز فنا نمی‌پذیرد.