Leer› Libro 1› Pedir a Dios, el Dador de Éxito, el favor de mantener el decoro en toda circunstancia y explicar los graves daños de la falta de decoro› Verso 86
M1:86 — لابه کرده عیسی ایشان را که این / دایمست و کم نگردد از زمین
M1:86
شرحِ سروش — de sus conferencias grabadas sobre el Masnavi
این متن بر پایهٔ سخنرانیهای ضبطشدهٔ دکتر سروش دربارهٔ مثنوی بازنویسی شده است. بازبینی نهایی توسط ایشان انجام نشده.
ترجمه و معنا
ترجمه به فارسی روان: عیسی به آنان التماس کرد که این نعمت دائمی است و هرگز از زمین کم نخواهد شد. معنا: این بیت به بیادبی و حرصِ برخی از پیروان عیسی اشاره دارد که با وجود نعمت آسمانی، به طمع افتاده و گمان میبردند که این خوان از بین میرود. عیسی به آنها اطمینان داد که این رزق پایدار است و نیازی به آز و اندوختن نیست.
شرح
مولانا در اینجا، در سیاق بحث پردامنه و ژرف خود درباره ادب و بیادبی، به داستانی از قوم موسی و عیسی میپردازد تا عاقبت ناگوار بیادبی را روشن سازد. این بیت به لحظهای کلیدی اشاره دارد که عیسی مسیح، با لابه و التماس، میکوشد تا مریدان خود را از ورطه سوءظن و طمع برهاند.
پیش از این، قوم موسی با ناسپاسی و حرص، «منّ و سلوی» را ناچیز شمردند و سیر و عدس طلب کردند، و نتیجه آن شد که خوان آسمانی برچیده شد. اما چون عیسی شفاعت کرد، خداوند دوباره خوان نعمت را فرستاد. اینجا بود که آزمون دیگری پیش آمد. به جای آنکه از لطف بیکران الهی شکرگزار باشند و به پایداری آن اعتماد کنند، «گستاخان» که همان بیادبان هستند، شروع به «ذلّهها برداشتن» کردند؛ یعنی حرص ورزیدند و از ترس اینکه مبادا این نعمت تمام شود، آن را انباشتند. این بیاعتمادی، خود بیادبی بزرگی بود در پیشگاه کرم الهی.
اینجاست که عیسی مداخله میکند و میفرماید: «این دایمست و کم نگردد از زمین». او به آنها اطمینان میدهد که این رزق، موقت و محدود نیست؛ بلکه دائمی و بینقص است. نیازی به حرصورزی و اندوختن نیست، چرا که منبع آن، بیکران است. این «لابه کردن» عیسی، در واقع کوششی است برای بیدار کردن حس اعتماد و ادب در وجود مریدان. او میخواهد به آنها بفهماند که نان و نعمت آسمانی، برخلاف نعمتهای زمینی، از بین نمیرود و نگران کاهش یا اتمام آن نباید بود.
مولانا از این داستان نتیجه میگیرد که «بدگمانی کردن و حرصآوری / کفر باشد پیش خوان مهتری». این بیادبی، در حقیقت کفر و ناسپاسی در برابر لطف خداوند است. این نه فقط یک بیاحترامی ساده، بلکه انکار ذاتی جود و کرم الهی است. آنان که گمان میبرند خداوند چیزی را موقتاً میدهد و سپس دریغ میکند، درواقع به ذات پروردگار سوءظن دارند و همین سوءظن، درهای رحمت را بر آنان میبندد. این همان نکتهای است که مولانا در جای دیگر تأکید میکند: «بیادب محروم شد از لطف رب». لطف رب، که همان «توفیق» الهی برای رسیدن به مقصود است، تنها به اهل ادب میرسد؛ ادب نه فقط در ظاهر، بلکه در باطن، در اعتماد و شکرگزاری قلبی.
نکات کلیدی
- بیادبی و حرص، درهای رحمت الهی را میبندد؛ حتی در مواجهه با نعمت بیکران آسمانی.
- اعتماد به پایداری رزق الهی، جوهر ادب درونی است و نقطه مقابل سوءظن و حرصورزی.
- ناسازگاری ذات طمع با کرم بیپایان پروردگار؛ گمانِ نقص بر غنای مطلق، خود «کفر» است.
- داستان موسی و عیسی، تمثیلی است از این حقیقت که بیادبان از «لطف رب» محروم میگردند.
- لابه کردن پیامبران برای هدایت مردم، نشان از پایداری لطف الهی حتی در برابر خطاکاران دارد.
Sources: d1-s16 · 00:00:07 d1-s16 · 00:21:50
This text was reconstructed from Dr. Abdolkarim Soroush's recorded Masnavi lectures. It has not been reviewed and approved by him.
Translation & meaning
Translation: Jesus pleaded with them that this [bounty] is perpetual and shall not decrease from the earth. Meaning: This verse recounts Jesus's plea to his followers, who, despite receiving heavenly sustenance, were overcome by greed and distrust, fearing the bounty would cease. Jesus assured them that this divine provision was eternal and required no avarice or hoarding.
Explanation
Here, in the midst of his profound and extensive discourse on adab (propriety and decorum) and bi-adab (impropriety), Mawlana delves into a story from the communities of Moses and Jesus to illuminate the dire consequences of irreverence. This specific verse captures a pivotal moment where Jesus, with earnest pleading, endeavors to rescue his disciples from the abyss of suspicion and greed.
Previously, the people of Moses, out of ingratitude and avarice, scorned the heavenly Manna and Salwa, demanding garlic and lentils instead. The consequence was the withdrawal of the celestial table. However, upon Jesus's intercession, God once again sent forth the table of bounty. It was here that another trial emerged. Instead of expressing gratitude for God's boundless grace and trusting in its continuity, the gostākhan (the audacious and ill-mannered ones) began to dhillaha bar-dashtan, meaning they succumbed to avarice and hoarded the food, fearing it might run out. This lack of trust was itself a great impropriety in the presence of divine generosity.
It is at this juncture that Jesus intervenes, stating: "This [bounty] is perpetual and shall not decrease from the earth." He assures them that this provision is neither temporary nor limited; rather, it is eternal and flawless. There is no need for greed or hoarding, for its source is infinite. Jesus's "pleading" (labah kardan) is, in essence, an attempt to awaken the sense of trust and decorum within his disciples. He wishes to make them understand that heavenly sustenance, unlike earthly provisions, does not diminish, and there is no cause for concern about its reduction or exhaustion.
Mawlana concludes from this narrative that "suspicion and avarice are disbelief (kufr) before the table of the great host." This bi-adab (impropriety) is, in reality, kufr and ingratitude towards divine grace. It is not merely a simple act of disrespect, but an intrinsic denial of God's benevolence and generosity. Those who believe that God grants something temporarily and then withholds it, in fact, harbor suspicion towards the essence of the Lord, and it is this very suspicion that closes the doors of mercy upon them. This is the very point Mawlana emphasizes elsewhere: "The improper one is deprived of the Lord's grace (lutf-i rabb)." God's grace, which is the divine tawfiq (accord) to achieve one's purpose, reaches only those who possess adab – adab not merely in outward conduct, but intrinsically, in heartfelt trust and gratitude.
Key takeaways
- Impropriety and greed close the doors of divine mercy, even when faced with boundless heavenly bounty.
- Trust in the permanence of divine provision is the essence of inner decorum, contrasting with suspicion and avarice.
- The incompatibility of greed with God's endless generosity; assuming deficiency in absolute abundance is itself 'disbelief' (
kufr). - The stories of Moses and Jesus exemplify how the ill-mannered are deprived of the 'Lord's grace' (
lutf-i rabb). - The prophets' pleading for people's guidance signifies the enduring nature of divine grace, even towards transgressors.
Sources: d1-s16 · 00:00:07 d1-s16 · 00:21:50
به زبانِ تو — Tu idioma · AI
این بیت به بیادبی و حرص برخی از پیروان عیسی اشاره دارد که با وجود نعمت آسمانی، گمان میکردند که این خوان از بین میرود. عیسی به آنها اطمینان داد که این رزق پایدار است و نیازی به طمع و انباشتن نیست.
مولانا در اینجا، در میان بحث عمیق خود دربارهٔ ادب و بیادبی، به داستانی از قوم موسی و عیسی میپردازد تا پیامدهای ناگوار بیادبی را نشان دهد. این بیت به لحظهای کلیدی اشاره دارد که عیسی مسیح با التماس میکوشد تا پیروان خود را از دام بدگمانی و طمع نجات دهد.
پیش از این، قوم موسی با ناسپاسی، «منّ و سلویٰ» (غذای آسمانی) را خوار شمردند و سیر و عدس خواستند و در نتیجه، آن خوان نعمت الهی برچیده شد. اما وقتی عیسی شفاعت کرد، خداوند دوباره سفرهٔ نعمت را فرستاد. در اینجا آزمون دیگری پیش آمد. برخی از یاران عیسی، به جای شکرگزاری و اعتماد به لطف بیپایان خدا، «گستاخی» کردند و مانند گدایان حریص، از ترس تمام شدن نعمت، شروع به ذخیره کردن آن کردند. این بیاعتمادی، خود بیادبی بزرگی در پیشگاه کرم الهی بود.
در اینجاست که عیسی به آنها التماس میکند و میگوید: «این دایمست و کم نگردد از زمین». او به آنها اطمینان میدهد که این رزق، موقتی و محدود نیست، بلکه همیشگی و بینقص است. نیازی به حرص ورزیدن نیست، زیرا سرچشمهٔ آن بیکران است. «لابه کردن» عیسی در واقع تلاشی است برای بیدار کردن حس اعتماد و ادب در وجود پیروانش تا بفهمند که نعمت آسمانی، برخلاف نعمتهای زمینی، از بین نمیرود.
مولانا از این داستان نتیجه میگیرد که «بدگمانی کردن و حرصآوری / کفر باشد پیش خوان مهتری». این بیادبی، در حقیقت کفر و ناسپاسی در برابر لطف خداوند است. کسانی که گمان میکنند خداوند نعمتی را موقتاً میدهد و سپس دریغ میکند، در واقع به ذات بخشندهٔ پروردگار بدگماناند و همین بدگمانی، درهای رحمت را به روی آنها میبندد. این همان نکتهای است که مولانا بر آن تأکید دارد: «بیادب محروم گشت از لطف رب».
- لابه کرده
- التماس کرده، با تضرع و زاری خواسته
- دایمست
- دائمی است، همیشگی است
- نگردد
- نمیشود
此节诗描述了尔撒（耶稣）恳切地向他的追随者保证，上天赐予的食粮是永恒的，绝不会减少，以此回应他们的贪婪与不信任。
在鲁米关于“ادب”（adab，涵养与礼敬）这一宏大而深刻的论述中，他引用了穆萨（摩西）和尔撒（耶稣）的部众的故事，以阐明无礼的严重后果。这节诗捕捉了一个关键时刻：尔撒基督恳切哀求，试图将他的门徒从猜疑与贪婪的深渊中拯救出来。
此前，穆萨的部众因忘恩与贪婪，轻视了天赐的“甘露与鹌鹑”（منّ و سلوی），反而索求蒜和扁豆，其结果是天筵被收回。然而，当尔撒代为祈求时，真主再次降下了恩典的筵席。此时，另一场考验出现了。那些“狂妄之徒”（گستاخان，即无礼之人）非但没有为真主无穷的恩惠而感恩，并相信其会持续，反而开始“拾取残食”（ذلّهها برداشتن）；这意味着他们屈服于贪心，因恐惧恩典会终止而囤积食物。在神圣的慷慨面前，这种不信任本身就是一种极大的无礼。
正是在这个关头，尔撒介入并宣告：“这恩典永恒常在，地上永不减损。”他向他们保证，这份给养既非暂时，也非有限；它是永恒而无缺的。无需贪婪或囤积，因其源头是无限的。尔撒的“恳求”（لابه کردن），实际上是为了唤醒门徒内心的信任与涵养。他希望让他们明白，天赐的食粮与地上的给养不同，它不会耗尽，不必担心其会减少或告罄。
鲁米从这个故事中得出结论：“在主人的筵席前，猜疑与贪婪，便是悖信。”这种无礼，实际上是对神恩的“悖信”（کفر，kufr）与辜负。这不仅是简单的失敬，更是对真主慷慨与仁慈本质的否定。那些以为真主只会暂时施予，随后便会吝惜的人，实际上是对主宰的本质心存猜疑，而正是这种猜疑，关闭了他们面前的慈悲之门。这正是鲁米在别处所强调的：“无礼之人，被剥夺了主的恩典。”主的恩典，即是达成目标的神圣“襄助”（توفیق，tawfiq），只会降临于有涵养之人；这种涵养不仅体现于外在行为，更在于内心的信任与由衷的感恩。
- لابه کرده
- “哀求，恳求”。表达一种谦卑而急切的请求。
- عیسی
- “尔撒”，即伊斯兰传统中的耶稣，被尊为先知。
- دایمست
- “是永恒的”。由“دایم”（dāyim，永恒的）和“است”（ast，是）缩合而成。
Dieser Vers schildert, wie Jesus seine Anhänger anflehte und ihnen versicherte, dass die himmlische Gabe Gottes unvergänglich sei und sie daher nicht aus Misstrauen und Gier Vorräte anhäufen müssten.
In seinem tiefgreifenden Diskurs über adab (geziemendes Verhalten) und dessen Fehlen greift Rumi hier auf eine Erzählung über die Gemeinschaften von Moses und Jesus zurück, um die verheerenden Folgen der Respektlosigkeit aufzuzeigen. Dieser Vers fängt einen entscheidenden Moment ein, in dem Jesus Christus mit eindringlichem Flehen versucht, seine Jünger aus dem Abgrund des Misstrauens und der Gier zu retten.
Zuvor hatte das Volk Moses aus Undankbarkeit und Habsucht das himmlische Manna und die Wachteln verachtet und stattdessen nach Linsen und Zwiebeln verlangt, was zur Folge hatte, dass der himmlische Tisch weggenommen wurde. Als Jesus jedoch Fürsprache einlegte, sandte Gott erneut den Tisch der Fülle. Hier entstand eine neue Prüfung. Anstatt für Gottes grenzenlose Gnade dankbar zu sein und auf ihre Beständigkeit zu vertrauen, begannen die „Dreisten“ (gostākhān), also die Ungehörigen, Reste einzusammeln (zallehā bar-dāshtan). Sie handelten aus Gier und aus der Angst, diese Gabe könnte versiegen. Dieses Misstrauen war selbst eine große Ungehörigkeit angesichts der göttlichen Großzügigkeit.
Genau an diesem Punkt greift Jesus ein und erklärt: „Dies währet ewiglich und mindert sich von dieser Erde nimmermehr.“ Er versichert ihnen, dass diese Versorgung weder vergänglich noch begrenzt ist, sondern ewig und vollkommen. Es gibt keinen Grund für Gier oder Horten, denn ihre Quelle ist unendlich. Jesu „Flehen“ (lābe kardan) ist im Wesentlichen ein Versuch, den Sinn für Vertrauen und Anstand in seinen Jüngern zu wecken. Er möchte ihnen verständlich machen, dass himmlische Nahrung, anders als irdische, nicht zur Neige geht und man sich keine Sorgen um ihre Verminderung machen muss.
Rumi schließt aus dieser Geschichte, dass „Misstrauen und Habsucht Unglaube (kufr) sind vor dem Tisch des großen Herrn“. Diese Respektlosigkeit ist in Wahrheit Unglaube und Undankbarkeit gegenüber der Gnade Gottes. Es ist nicht nur eine einfache Respektlosigkeit, sondern eine grundlegende Leugnung der Güte und Freigebigkeit Gottes. Jene, die glauben, Gott gebe etwas nur vorübergehend und halte es dann zurück, hegen in Wirklichkeit Misstrauen gegenüber dem Wesen des Herrn, und genau dieses Misstrauen verschließt ihnen die Tore der Barmherzigkeit. Dies ist der Punkt, den Rumi an anderer Stelle betont: „Der Ungehörige wird der Gnade des Herrn beraubt.“ Die Gnade des Herrn, die göttliche Fügung (taufīq), um sein Ziel zu erreichen, wird nur denen zuteil, die adab besitzen – nicht nur im äußeren Verhalten, sondern im Inneren, in herzlichem Vertrauen und Dankbarkeit.
- لابه کرده
- Flehen, inständig bitten; beschreibt eine demütige und eindringliche Bitte.
- دایمست
- Es ist ewig, beständig, permanent; eine archaische Form von دائمی است (dā'emī ast).
Ovaj bejt govori o Isau (Isusu) koji preklinje svoje sljedbenike, uvjeravajući ih da je nebeska sofra (trpeza) vječni dar i da se neće umanjiti, te da nema potrebe za pohlepom i gomilanjem.
Mevlana ovdje, u sklopu svoje duboke i opširne rasprave o edebu (pristojnosti, ispravnom držanju) i nedostatku istog, navodi priču o narodu Musāa i Isāa kako bi rasvijetlio teške posljedice nepristojnosti. Ovaj stih se odnosi na ključni trenutak kada Isa, a.s., preklinjući, pokušava spasiti svoje učenike iz ponora sumnje i pohlepe.
Prethodno je Musāov narod, iz nezahvalnosti i pohlepe, omalovažio nebesku manu i prepelice, tražeći bijeli luk i leću, što je dovelo do toga da im se nebeska trpeza ukine. Međutim, kada se Isa zauzeo za svoj narod, Bog je ponovo poslao sofru blagodati. Tu je nastupilo novo iskušenje. Umjesto da budu zahvalni na bezgraničnoj Božijoj milosti i da vjeruju u njenu trajnost, „drznici“ (gostâhân), tj. oni bez edeba, počeli su „skupljati ostatke“ (zellehâ bardâshtan); drugim riječima, postali su pohlepni i, iz straha da bi blagodat mogla nestati, počeli su je gomilati. To nepovjerenje je samo po sebi bio veliki nedostatak edeba pred božanskom darežljivošću.
Tu se Isa umiješao, govoreći: „Ovo je trajno, nikad ga na Zemlji nestati neće.“ On ih uvjerava da ova opskrba nije privremena niti ograničena, već vječna i savršena. Nema potrebe za pohlepom i gomilanjem, jer je njen Izvor beskrajan. To Isāovo „preklinjanje“ (lâbe kardan) zapravo je pokušaj da u svojim učenicima probudi osjećaj povjerenja i edeba. On im želi dati do znanja da nebeski hljeb i blagodati, za razliku od zemaljskih, ne nestaju i da ne treba brinuti o njihovom smanjenju ili iscrpljivanju.
Mevlana iz ove priče izvodi zaključak da je „sumnjičavost i pohlepa / nevjerstvo (kufr) pred sofrom Gospodara“. Ovaj nedostatak edeba je, uistinu, nevjerstvo i nezahvalnost na Božijoj milosti. To nije samo običan čin nepoštovanja, već suštinsko poricanje Božije dobrote i plemenitosti. Oni koji misle da Bog nešto daje privremeno, a zatim uskraćuje, zapravo gaje sumnju prema samoj suštini Gospodara, i upravo ta sumnja im zatvara vrata milosti. To je ista ona poenta koju Mevlana naglašava na drugom mjestu: „Onaj bez edeba lišen je Gospodareve milosti“ (lotf-e Rabb). Gospodareva milost, a to je božanska pomoć (tevfik) za postizanje cilja, dostiže samo one koji posjeduju edeb – ne samo u vanjskom ponašanju, već i u nutrini, u iskrenom povjerenju i zahvalnosti.
- لابه کرده
- Preklinjati, moliti, usrdno moliti. Izražava duboku ozbiljnost i hitnost molbe.
- دایمست
- Spoj riječi *dâ'im* (trajan, vječan) i *ast* (jeste). Znači „trajno je“, „vječno je“.
يُشيرُ هَذا البَيتُ إِلى تَضَرُّعِ عيسَى لِأَتبَاعِهِ مُطَمئِناً إِيَّاهُم بِأَنَّ المَائِدَةَ السَّمَاوِيَّةَ نِعمَةٌ دَائِمَةٌ لَا تَنفَدُ، فَلَا دَاعِيَ لِلجَشَعِ وَالتَّخزِينِ خَوفاً مِن زَوَالِهَا.
يَأتِي هَذا البَيتُ في سِيَاقِ حَدِيثِ مَولانا الرُّوميِّ العَمِيقِ عَنِ الأَدَبِ وَسُوءِ الأَدَبِ، حَيثُ يَستَشهِدُ بِقِصَّةٍ مِن قَومِ مُوسَى وَقَومِ عِيسَى لِيُبَيِّنَ العَوَاقِبَ الوَخِيمَةَ لِقِلَّةِ الأَدَبِ. يُصَوِّرُ البَيتُ لَحظَةً مِفصَلِيَّةً يُحَاوِلُ فِيهَا المَسِيحُ، بِالتَّضَرُّعِ وَالإِلحَاحِ، أَن يُنقِذَ حَوَارِيِّيهِ مِن هُوَّةِ سُوءِ الظَّنِّ وَالطَّمَعِ.
فَقَبلَ ذَلِكَ، استَهَانَ قَومُ مُوسَى بِالمَنِّ وَالسَّلوَى بِسَبَبِ جُحُودِهِم وَجَشَعِهِم، وَطَلَبُوا الثُّومَ وَالعَدَسَ، فَكَانَتِ النَّتِيجَةُ أَن رُفِعَت عَنهُم مَائِدَةُ السَّمَاءِ. وَلَكِن حِينَ شَفَعَ عِيسَى، أَنزَلَ اللهُ مَائِدَةَ النِّعمَةِ مَرَّةً أُخرَى. وَهُنَا ظَهَرَ ابتِلَاءٌ جَدِيدٌ؛ فَبَدَلاً مِن أَن يَشكُرُوا فَضلَ اللهِ الوَاسِعَ وَيَثِقُوا بِدَوَامِهِ، بَدَأَ «الجُسَرَاءُ» (وَهُم قَلِيلُو الأَدَبِ) يَأخُذُونَ «الزَّلَل» (بالفارسية: زلّهها برداشتند)، أَي أَنَّهُم استَسلَمُوا لِلجَشَعِ وَبَدَؤُوا بِتَخزِينِ الطَّعَامِ خَشيَةَ نَفَادِهِ. كَانَ انعِدَامُ الثِّقَةِ هَذا بِذَاتِهِ قِلَّةَ أَدَبٍ عَظِيمَةً أَمَامَ كَرَمِ اللهِ.
هُنَا يَتَدَخَّلُ عِيسَى قَائِلاً: «إِنَّ هَذَا لَدَائِمٌ، وَلَن يَنقُصَ مِنَ الأَرضِ أَبَداً». إِنَّهُ يُؤَكِّدُ لَهُم أَنَّ هَذا الرِّزقَ لَيسَ مُؤَقَّتاً وَلَا مَحدُوداً، بَل هُوَ دَائِمٌ وَكَامِلٌ، فَلَا حَاجَةَ لِلجَشَعِ وَالتَّكديسِ لِأَنَّ مَصدَرَهُ لَا نِهَائِيٌّ. إِنَّ «تَضَرُّعَ» عِيسَى هَذا هُوَ في الحَقِيقَةِ مُحَاوَلَةٌ لِإِيقَاظِ حِسِّ الثِّقَةِ وَالأَدَبِ في نُفُوسِ أَتبَاعِهِ.
يَستَنتِجُ مَولانا مِن هَذِهِ القِصَّةِ أَنَّ «سُوءَ الظَّنِّ وَالجَشَعَ / كُفرٌ أَمَامَ مَائِدَةِ السَّيِّدِ الكَرِيمِ». فَقِلَّةُ الأَدَبِ هَذِهِ هِيَ في الوَاقِعِ كُفرٌ وَجُحُودٌ بِنِعمَةِ اللهِ، وَلَيسَت مُجَرَّدَ قِلَّةِ احتِرَامٍ بَسِيطَةٍ، بَل هِيَ إِنكَارٌ لِجَوهَرِ الجُودِ وَالكَرَمِ الإِلَهِيِّ. فَالَّذِينَ يَظُنُّونَ أَنَّ اللهَ يُعطِي شَيئاً بِشَكلٍ مُؤَقَّتٍ ثُمَّ يَمنَعُهُ، إِنَّمَا يُسِيئُونَ الظَّنَّ بِذَاتِ الرَّبِّ، وَسُوءُ الظَّنِّ هَذا هُوَ مَا يُغلِقُ أَبوَابَ الرَّحمَةِ في وُجُوهِهِم. وَهَذِهِ هِيَ النُّقطَةُ الَّتِي يُؤَكِّدُهَا مَولانا في مَوضِعٍ آخَرَ: «قَلِيلُ الأَدَبِ حُرِمَ مِن لُطفِ الرَّبِّ».
- لابه کرده
- تَضَرَّعَ، تَوَسَّلَ، أَلَحَّ في الطَّلَبِ.
- دایمست
- أصلها (دائم است)، أي: هو دائم، باقٍ، أبدي.
Jesus implored his avaricious followers, assuring them that the divine sustenance was a permanent gift and there was no need to hoard it out of fear that it would run out.
In his broader discussion on the critical importance of adab (spiritual propriety), Rumi uses the story of Jesus's followers to illustrate the destructive nature of its opposite, bi-adabi (impropriety). This couplet captures the moment of Jesus's intervention after his followers, despite receiving a miraculous 'table from heaven' through his intercession, display a profound lack of faith.
Their impropriety manifests as greed and suspicion. Instead of trusting in God's infinite generosity, they act like beggars (gadāyān), hoarding portions of the food for fear it will cease. This act is not just a social faux pas; it is a spiritual failing, a form of disbelief (kufr). It implies a distrust in the very nature of God as the limitless provider. Their anxiety suggests they believe God's bounty is finite and might be withdrawn, a grave insult to the 'great host' providing the feast.
Jesus's response is not a command but a plea (lābah). He earnestly tries to correct their perception, assuring them that this divine provision is perpetual (dā'im) and will not decrease. He teaches them that the logic of heavenly grace is different from that of earthly scarcity. The proper adab in this situation would be gratitude and trust, not avarice and hoarding. Rumi uses this story to show that such impropriety—rooted in suspicion and greed—is precisely what causes the doors of divine mercy to close, depriving the ill-mannered of the Lord's grace.
- لابه کرده
- To plead, implore, beseech. It conveys a sense of earnest and humble entreaty, stronger than merely asking.
- دایمست
- Is perpetual, eternal, everlasting. A contraction of 'dā'im ast'. It emphasizes the unending and constant nature of the divine gift.
Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited
Your conversation stays on this device unless you share it.
What readers asked0
No questions shared yet — yours could be the first.