M2:1229 — ره گذریانش ملامت‌گر شدند / پس بگفتندش بکن این را نکند

Este verso establece el conflicto inicial en la parábola del espino. El hombre que ha plantado el arbusto en medio del camino —una metáfora de un mal hábito o un rasgo de carácter dañino— recibe las primeras advertencias. No provienen de una autoridad, sino de la gente común, de sus iguales, aquellos que sufren las consecuencias directas de su negligencia.

La reacción del hombre es la inacción. Su negativa a arrancar el espino representa la resistencia inicial a corregir nuestras propias faltas. A menudo, cuando se nos señala un defecto por primera vez, lo ignoramos o lo minimizamos, sin darnos cuenta de que, como el espino, crecerá con el tiempo. Rumi muestra que la primera etapa del problema no es la falta de conciencia (pues la gente se lo dice claramente), sino la falta de voluntad y la procrastinación. Este es el primer paso en el camino que lleva a que un pequeño problema se convierta en una fuerza arraigada y difícil de vencer.

این بیت، آغاز واکنش مردم به کار نسنجیده‌ی مردی است که بوته‌ی خاری در راه عمومی کاشته است. مولانا با این داستان، تمثیلی از «نفس اماره» یا عادت‌های بد و گناهان کوچک می‌سازد. در ابتدا، این خاربن (گناه) کوچک و قابل کندن است. دیگران (وجدان، دوستان خیرخواه، پیامبران) به انسان هشدار می‌دهند که این «خار» را از مسیر زندگی خود و دیگران بردارد.

واکنش مرد در این بیت، یعنی «نکند» (نکندن بوته)، نشان‌دهنده‌ی اهمال و به تعویق انداختن توبه و اصلاح است. او هشدارها را نادیده می‌گیرد. در ابیات بعدی، مولانا نشان می‌دهد که این بوته‌ی خار کوچک، با گذشت زمان، به درختی تنومند و ریشه‌دار تبدیل می‌شود که کندن آن روزبه‌روز دشوارتر و خود فرد نیز پیرتر و ناتوان‌تر می‌شود. بنابراین، این بیت نقطه‌ی شروع غفلتی است که عواقب سنگینی در پی دارد و تأکید مولانا بر ضرورت اقدام فوری برای اصلاح نفس است.