M2:1267 — این دو روزک را که زورت هست زود / پیر افشانی بکن از راه جود

Este verso es un llamado urgente a la acción. Rumi se dirige al lector, comparándolo implícitamente con el hombre de la historia que pospone la tarea de arrancar un espino. La vida, especialmente el período de juventud y fuerza (zūrat hast), se presenta como «estos breves días» (īn do rūzak), un tiempo precioso y limitado.

La exhortación es a realizar una pīr afshānī, una expresión que evoca un acto de espléndida generosidad, digno de un maestro espiritual maduro (pīr). No se trata de una generosidad material cualquiera, sino de una que brota del camino de la magnanimidad espiritual (az rāh-e jūd). En el contexto de los versos circundantes, este acto generoso es la purificación del alma: arrancar las espinas de los malos hábitos, el egoísmo y la negligencia antes de que se arraiguen demasiado y nuestra fuerza para hacerlo disminuya con la edad.

Rumi nos advierte que el tiempo para esta «siembra» espiritual se acaba. La vejez se acerca, la energía vital —«el aceite de la lámpara»— se consume. La única manera de transformar una vida corta en una «vida larga» y fructífera es invertir la fuerza que nos queda en un acto decisivo de autodisciplina y entrega, arrancando de raíz lo que nos daña a nosotros y a los demás.

این بیت در ادامه‌ی هشدار مولانا به سالک برای غنیمت شمردن عمر بیان می‌شود. او زندگی را به «دو روز کوچک» تشبیه می‌کند که در آن، فرصت عمل محدود است. تا زمانی که «زور» و توانایی جوانی باقی است، باید دست به کار شد.

عبارت «پیر افشانی» در اینجا معنایی دوگانه و زیبا دارد. در معنای ظاهری، به معنای بخشش و نثار کردن دارایی به پیران و نیازمندان است، که از راه «جود» و بخشندگی حاصل می‌شود. اما در معنای عمیق‌تر، «پیر» می‌تواند نماد عقل کامل، مرشد یا خود حقیقت باشد. در این صورت، «پیر افشانی» یعنی نثار کردن تمام وجود و توان خود در راه رسیدن به کمال و معرفت. مولانا از خواننده می‌خواهد که پیش از آنکه پیری و ناتوانی فرا رسد و دیگر توانی برای بخشیدن (چه مادی و چه معنوی) نماند، با سخاوت تمام، هستی خود را در راه درست سرمایه‌گذاری کند.