M2:1272 — لب ببند و کف پر زر بر گشا / بخل تن بگذار و پیش آور سخا

Este verso es el punto de inflexión en una amonestación sobre la procrastinación espiritual. Rumi ha estado instando al lector a arrancar el «espinoso» de los malos hábitos antes de que sea demasiado tarde, comparando la vida con un campo que debe ser sembrado antes del anochecer.

Aquí, la instrucción se vuelve concreta: «Cierra los labios» significa dejar de discutir, de racionalizar y de posponer las cosas con la promesa de un «mañana» que nunca llega. Es un llamado a reemplazar la palabra por la acción. «Abre una palma llena de oro» es la imagen clásica de la generosidad (sakha), pero el contexto revela que no se trata solo de dinero. El siguiente verso (M2:1273) lo aclara: «La generosidad es abandonar los apetitos y los placeres».

Por lo tanto, la «avaricia del cuerpo» (bukhl-i tan) no es solo la tacañería material, sino el apego fundamental del ego a sus propios deseos, comodidades y placeres sensuales. La verdadera generosidad (sakha), en la ética sufí, es un desprendimiento del yo inferior. Es el acto de «dar» lo que el ego más atesora: su propia soberanía. Rumi nos pide que dejemos de defender nuestro pequeño y espinoso territorio y, en cambio, ofrezcamos la generosidad del alma, que es una rama del «ciprés del paraíso».

این بیت یک دستورالعمل مستقیم و قدرتمند برای سالک است. مولانا در ابیات قبل، از کوتاهی عمر و ضرورت استفاده از فرصت باقی‌مانده سخن گفته است. در اینجا، او راهکار عملی را نشان می‌دهد: «لب ببند» یعنی دست از حرف، توجیه و بهانه‌های نفسانی بردار. عمل واقعی مهم است، نه صحبت دربارهٔ آن. در مقابل، «کفِ پر زر بر گشا» یعنی دست به عملِ بخشش بزن.

بخش دوم بیت، این مفهوم را عمیق‌تر می‌کند. «بخل تن» صرفاً خساست مالی نیست، بلکه اشاره به تمام وابستگی‌ها و خواسته‌های نفسانی و جسمانی دارد که انسان را به خود مشغول و از رشد معنوی باز می‌دارد. «سخا» یا سخاوت در اینجا، در مقابل این بخل قرار می‌گیرد و معنایی فراتر از بخشش پول پیدا می‌کند. همانطور که در بیت بعدی توضیح داده می‌شود، سخاوت حقیقی، ترک شهوت‌ها و لذت‌های زودگذر است. بنابراین، مولانا از ما می‌خواهد که هم در امور مادی و هم در امور معنوی، از اسارت نفس رها شویم و بخشنده باشیم تا بتوانیم به اصل و حقیقت خود نزدیک‌تر شویم.