Leer› Libro 2› El gobernador ordena a un hombre: 'Arranca este arbusto de espinas que has plantado en el camino'› Verso 1313
M2:1313 — ساعتی کافر کند صدیق را / ساعتی زاهد کند زندیق را
M2:1313
Significado · به زبانِ تو — Tu idioma · AI
Este verso describe el poder absoluto de Dios para transformar radicalmente el estado espiritual de una persona de un momento a otro, invirtiendo por completo su carácter moral o religioso.
Este dístico es una expresión contundente del poder divino, que opera de maneras misteriosas e impredecibles. Rumi lo sitúa en un pasaje donde describe a la humanidad como flechas disparadas por un arquero invisible (M2:1305) o pelotas de polo golpeadas por un mazo oculto (M2:1311). La mano que guía el destino es tan poderosa que puede anular las categorías humanas de piedad y pecado en un instante.
El verso presenta dos transformaciones paralelas y paradójicas: el ṣiddīq (un creyente de la más alta veracidad, como Abu Bakr) puede ser convertido en un kāfir (infiel), y viceversa, el zindīq (un hereje o ateo) puede ser transformado en un zāhid (un asceta devoto). Esto no es una afirmación sobre la arbitrariedad de Dios, sino una advertencia contra la autocomplacencia espiritual. Mientras el buscador (mukhlis) está en el camino, sigue siendo vulnerable a cambios drásticos y a las asechanzas del «bandolero» espiritual (M2:1315). Solo aquel que ha sido completamente purificado y protegido por Dios (mukhlas) alcanza un estado de seguridad (amn) más allá de estas peligrosas fluctuaciones.
- صدیق
- Ṣiddīq: El veraz, el justo. Un título de honor en el islam, especialmente asociado con Abu Bakr, el primer califa. Denota el más alto grado de fe y veracidad.
- زندیق
- Zindīq: Hereje, librepensador, a veces usado para referirse a un ateo o dualista (maniqueo). Representa a alguien que se desvía de la ortodoxia religiosa.
- زاهد
- Zāhid: Asceta; alguien que renuncia al mundo por devoción a Dios. Representa una piedad intensa y abnegada.
این بیت به قدرت مطلق و غیرقابل پیشبینی خداوند اشاره دارد که میتواند احوال و عقاید انسانها را در یک آن، از این رو به آن رو کند و کسی از این دگرگونیها در امان نیست.
این بیت در میانهی بحثی دربارهی قدرت پنهان و مطلق الهی آمده است. مولانا پیش از این، جهان و انسانها را به تیری در کمان غیبی یا گویی در دست چوگانباز ازلی تشبیه کرده است. ما در معرض ارادهای هستیم که بر ما حاکم است و ما از آن بیخبریم.
این بیت اوج این حیرت و درماندگی را نشان میدهد. دگرگونیها فقط در سطح رویدادهای بیرونی نیست، بلکه عمیقترین لایههای وجودی انسان، یعنی ایمان و کفر، را نیز در بر میگیرد. «صدیق»، یعنی کسی که در ایمان و صداقت به بالاترین درجه رسیده، ممکن است در یک لحظه کافر شود. و برعکس، «زندیق»، که نماد کفر و بیدینی است، ممکن است ناگهان به «زاهد» و پارسایی عابد تبدیل شود.
این بیانگر آن است که تا زمانی که سالک به مقصد نرسیده و به تعبیر مولانا «مُخلَص» (خالصشده توسط خدا) نشده، همواره در خطر است. او هنوز در راه است و در معرض دگرگونی احوال قرار دارد. هیچکس نباید به ایمان و زهد خود مغرور شود، زیرا همهچیز به لحظهای و به ارادهای پنهان بند است. این بیت هشداری است دربارهی شکنندگی احوال روحانی و تأکیدی بر ضرورت پناه بردن به لطف خداوند، تنها امانگاه حقیقی.
- صدیق
- بسیار راستگو، کسی که در ایمان به درجهی بالایی از صدق و راستی رسیده است.
- زندیق
- در اصطلاح آن روزگار، به معنی بیدین، ملحد، کسی که به اصول دین باور ندارد.
Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited
Your conversation stays on this device unless you share it.
What readers asked0
No questions shared yet — yours could be the first.