M2:1346 — صبغة الله هست خُم رنگ هو / پیسها یک رنگ گردد اندرو

Este verso es el clímax de una serie de analogías que explican la transformación espiritual. Rumi compara el alma imperfecta con pan seco que cobra vida al unirse a un ser vivo, o con leña oscura que se vuelve luminosa al unirse al fuego. La imagen más poderosa es la de un animal muerto que, al caer en una salina, pierde su identidad corrupta y se convierte en sal pura.

Aquí, Rumi eleva la metáfora a un plano coránico, usando la frase ṣibghat Allāh (صبغة الله), «el Tinte de Dios». Este «tinte» es imaginado como una gran cuba de tintorero, que representa la esencia divina misma (Hū, «Él»). Cualquier cosa que entre en esta cuba —descrita como «manchada» o «jaspeada» (pīs)— pierde su multiplicidad de colores (sus defectos, sus contradicciones, su ego fragmentado) y emerge con un solo color: el color de Dios. Es una metáfora de la aniquilación mística (fanāʾ), donde el yo individual se disuelve en la Realidad única, volviéndose homogéneo con la divinidad.

مولانا در اینجا از یکی از زیباترین تعابیر قرآنی، «صِبْغَةَ اللَّهِ» (رنگ الهی)، برای توضیح مفهوم تحول و یگانگی در عرفان استفاده می‌کند. او این «رنگ الهی» را به یک خُم بزرگ رنگرزی تشبیه می‌کند که رنگ آن، ذات خداوند (هو) است.

در ابیات قبل، مولانا نمونه‌هایی از دگرگونی را ذکر کرده است: نان مرده با جان زنده می‌شود، هیزم تیره در آتش نور می‌گیرد، و لاشهٔ الاغ در شورهزار نمک می‌شود. این بیت، آن ایده را به اوج خود می‌رساند. «پیسه‌ها» نماد کثرت، تفرقه، ناخالصی و تضادهای درونی وجود انسان و جهان مادی است؛ مانند بیماری پیسی که پوست را چندرنگ و لکه‌دار می‌کند. وقتی این موجودات پراکنده و چندرنگ در خُم ذات الهی فرو می‌روند، تمام تضادها و رنگ‌های فردی خود را از دست می‌دهند و به رنگ وحدت و یگانگی مطلق درمی‌آیند.

این بیت، مقدمه‌ای است برای ابیات بعدی که در آن، آهن گداخته در آتش، هویت خود را فراموش کرده و فریاد «أنا النار» (من آتشم) سر می‌دهد. این همان مقام «فنا» در عرفان است؛ جایی که سالک در وجود معشوق ازلی محو می‌شود و به یگانگی می‌رسد.