Leer› Libro 2› El gobernador ordena a un hombre: 'Arranca este arbusto de espinas que has plantado en el camino'› Verso 1381
M2:1381 — آنچ خوف دیگران آن امن تست / بط قوی از بحر و مرغ خانه سست
M2:1381
Significado · به زبانِ تو — Tu idioma · AI
Lo que aterroriza a la gente común, como la aniquilación del yo en Dios, es precisamente la fuente de seguridad y fortaleza para el místico, así como el mar es el hábitat natural del pato pero ahogaría a un ave terrestre.
Este verso contrasta dos tipos de seres para ilustrar dos estados espirituales. La mayoría de la gente, simbolizada por el «ave de corral» (murgh-e khāna), encuentra seguridad en las cosas del mundo: la propiedad, la reputación, la vida misma. Para ellos, el océano del amor divino es aterrador, una amenaza de aniquilación.
El místico, sin embargo, es como el «pato» (baṭṭ). Su verdadera naturaleza pertenece al océano de la Unidad divina. Lo que parece ser una muerte o un peligro para el ave de corral —la inmersión total en el mar— es para el pato la fuente de su fuerza y su verdadero hogar. El «temor» de los demás, que es la pérdida del yo separado, se convierte en la «seguridad» del amante de Dios, pues en esa aniquilación encuentra su verdadera y eterna vida en la Realidad Divina.
- بط
- Pato, ave acuática. Símbolo del místico o del alma que se siente cómoda en el «océano» de la Unidad Divina.
- بحر
- Mar, océano. Una de las metáforas centrales de Rumi para la Realidad Divina, la Unidad, el amor infinito o el mundo espiritual.
- مرغ خانه
- Ave de corral, ave doméstica (literalmente, «ave de la casa»). Símbolo del alma mundana, apegada a la existencia material y temerosa del océano espiritual.
- سست
- Débil, lánguido, frágil. Describe la condición del alma que está fuera de su elemento natural.
چیزی که برای مردم عادی منشأ ترس و خطر است، برای سالکِ راه حق، سرچشمهٔ امنیت و آرامش است؛ همانطور که دریا برای مرغابی خانه است اما برای مرغ خانگی، محل هلاکت.
مولانا در این بیت به تفاوت بنیادین نگاه و تجربهٔ عارف با مردم عادی اشاره میکند. او حال سالک را به مرغابی (بط) تشبیه میکند که در دریا، یعنی در стихией خود، قدرتمند و آسوده است. در مقابل، «دیگران» یا همان اهل دنیا، مانند مرغ خانگی هستند که آب برایشان ترسناک و مرگبار است.
در اینجا «دریا» نماد عشق الهی، تجربیات روحانی عمیق، و فنا شدن در حق است. اینها مفاهیمی هستند که از دیدگاه عقل حسابگر و تعلقات دنیوی، خطرناک، دیوانهوار و مایهی نابودی به نظر میرسند. اما برای عاشقی که وجودش با این حقیقت گره خورده، همین «خطر» عین امنیت و کمال است. او در دل امواج بلا و فنا، آرامش و قدرت مییابد، زیرا دریا خانهٔ اوست.
این بیت ادامهٔ ابیات پیشین است که در آنها مولانا میگوید غم برای عاشق به شادی بدل میشود و «برگ بیبرگی» بهترین توشهٔ راه اوست. بنابراین، آنچه از نظر دیگران «خوف» (ترس) است—مانند فقر، ملامت، بیخویشی و مرگ—برای سالک «امن» (امنیت) است، زیرا او را از تعلقات رها کرده و به اصل خویش نزدیکتر میسازد.
- خوف
- ترس، هراس، بیم
- امن
- امنیت، آرامش، جای امن
- بط
- مرغابی، اردک
- بحر
- دریا
- مرغ خانه
- مرغ خانگی، پرندهای که به خشکی عادت دارد (مانند مرغ و خروس)
Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited
Your conversation stays on this device unless you share it.
What readers asked0
No questions shared yet — yours could be the first.