Leer› Libro 2› El gobernador ordena a un hombre: 'Arranca este arbusto de espinas que has plantado en el camino'› Verso 1386
M2:1386 — آنچنان دیوانگی بگسست بند / که همه دیوانگان پندم دهند
M2:1386
Significado · به زبانِ تو — Tu idioma · AI
Mi éxtasis espiritual es tan intenso que incluso aquellos considerados convencionalmente locos me ven como un caso extremo y sienten la necesidad de aconsejarme.
Este verso es la culminación de una descripción de la «locura divina» (junūn), un estado de intoxicación espiritual que trasciende la razón ordinaria. Rumi, hablando como el amante de Dios, declara que su éxtasis ha roto todas las ataduras del intelecto y la convención social. Su estado es tan radicalmente libre y aparentemente irracional que incluso los locos del mundo —aquellos que ya operan fuera de las normas sociales— lo miran, lo consideran excesivo y se sienten calificados para darle consejos.
La ironía es el punto central: la locura del amante de Dios no es una deficiencia, sino una forma superior de percepción que parece una locura para el mundo, incluyendo a sus propios locos. Es una afirmación de la inconmensurabilidad de la experiencia mística. El amante ha llegado a un lugar tan lejano en el «océano del espíritu» que su comportamiento es incomprensible incluso para aquellos que ya habitan en los márgenes de la cordura.
- دیوانگی
- Locura, demencia. En la poesía sufí, a menudo se refiere a la «locura divina» (junūn), un estado de éxtasis y aniquilación del ego en el Amado que trasciende la razón convencional.
- بند
- Cadena, atadura, grillete. Aquí simboliza las restricciones de la razón, el ego y las normas sociales, que son rotas por la intensidad del amor divino.
- پند
- Consejo, advertencia, exhortación moral. Que los locos le den consejo al poeta subraya la naturaleza extrema y paradójica de su estado espiritual.
میزان جنون و شیدایی من در عشق الهی به حدی رسیده است که در مقایسه با آن، دیوانگیهای معمول و شناختهشده، عاقلانه و سنجیده به نظر میرسد.
این بیت اوج حالت جذبه و جنون الهی را که مولانا در ابیات پیشین وصف کرده، به تصویر میکشد. او میگوید شیدایی و عشقی که از «زنجیر» معشوق ازلی به او رسیده، چنان بیحد و مرز است که او را از تمام بندها و تعلقات دنیوی و حتی قیدهای عقل متعارف رهانده است.
تصویر بیت بسیار گویاست: دیوانگان، یعنی کسانی که خود نماد بیعقلی و خارج بودن از هنجار هستند، اکنون در جایگاه «ناصح» و «پنددهنده» قرار گرفتهاند. این وارونگی نشان میدهد که جنون عارفانهٔ مولانا از جنس دیگری است و از دیدگاه دیوانگان عادی نیز افراطی و غیرقابلفهم به نظر میرسد. این «جنون برتر» در واقع همان عقل الهی یا «عقل کل» است که از نگاه «عقل جزئی» و حسابگر، دیوانگی محض جلوه میکند.
مولانا با این بیان، میان جنون حاصل از بیماری یا نقص و «جنون مقدس» حاصل از عشق الهی، تمایزی قاطع قائل میشود. جنون او نه یک کاستی، بلکه یک فزونی و کمال است؛ گسستن بندی است که او را به مرتبهای فراتر از عقل و جنون متعارف میرساند، به عالمی که در آن، معیارهای زمینی رنگ میبازد.
- بگسست بند
- بند را پاره کرد، از قید و زنجیر رها شد
- پندم دهند
- به من پند و اندرز میدهند
Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited
Your conversation stays on this device unless you share it.
What readers asked0
No questions shared yet — yours could be the first.