M3:130 — وان عمارت کردن گور و لحد / نه به سنگست و به چوب و نه لبد

مولانا در این بیت، مفهوم رایج «ساختن قبر» را به چالش می‌کشد. او می‌گوید که آبادانی حقیقی گور، که نمادی از آمادگی برای مرگ و زندگی پس از آن است، به ساختن مقبره‌های باشکوه با سنگ و چوب و مصالح گران‌قیمت نیست. این کارها ظاهری و بی‌ارزش‌اند و به حالِ جانِ مرده سودی نمی‌رسانند.

در ابیات بعدی، مولانا معنای باطنی و عرفانی «ساختن گور» را آشکار می‌کند. او توضیح می‌دهد که گور واقعی، «خویشتن» یا «نَفس» انسان است. آباد کردن آن به این معناست که انسان باید «منیّت» و خودخواهی‌اش را در وجود الهیِ معشوق دفن کند. این «مردن پیش از مرگ» است؛ یعنی سالک باید خود را در برابر حقیقت فانی کند تا به حیات جاودان برسد. بنابراین، عمارت حقیقی قبر، یک فرآیند معنوی برای تزکیهٔ نفس و رهایی از خودبینی است، نه یک پروژه‌ٔ ساختمانی در دنیای مادی.