قرائت› دفتر ۱› بخش ۶۶ - قصهٔ هدهد و سلیمان در بیان آنک چون قضا آید چشمهای روشن بسته شود› بیت ۱۲۲۰
M1:1220 — نوبت هدهد رسید و پیشهاش / و آن بیانِ صنعت و اندیشهاش
M1:1220
شرح و معنا · به زبانِ تو — AI
این بیت لحظهای را توصیف میکند که در بارگاه سلیمان، نوبت به هدهد میرسد تا هنر و توانایی خاص خود را معرفی و شرح دهد.
این بیت بخشی از داستان بلند «هدهد و سلیمان» است که مولانا برای توضیح این نکته آورده که «چون قضا آید، چشمهای روشن بسته شود». در این داستان، همهی پرندگان برای یافتن جایگاهی در درگاه حضرت سلیمان، هنرهای خود را یک به یک به او عرضه میکنند. مولانا تأکید میکند که این خودستایی از سر تکبر نیست، بلکه مانند بردهای است که برای پذیرفته شدن توسط خریداری بزرگ، بهترین تواناییهایش را به نمایش میگذارد.
این بیت، نقطه عطفی در داستان است که توجه را به هدهد معطوف میکند. او نیز مانند دیگران پیش میآید تا «پیشه» و «اندیشه»ی خود را بیان کند. این دو کلمه کلیدی هستند: «پیشه» به مهارت عملی او (یافتن آب در زیر زمین) اشاره دارد و «اندیشه» به بینش و طرز فکری که پشت این مهارت نهفته است. مولانا صحنه را برای معرفی هنری شگفتانگیز آماده میکند که در نهایت، همین هنر دستمایهی طرح پارادوکس اصلی داستان خواهد شد: چگونه پرندهای با چنین بینش خارقالعادهای، تلهای ساده را نمیبیند و اسیر میشود؟
- پیشه
- حرفه، شغل، هنر و مهارت
- صنعت
- هنر، فن، مهارت، استادی
گفتگو — دربارهٔ این بیت بپرس — پاسخ از دل مثنوی، با ارجاع به ابیات
گفتگوی تو تا وقتی عمومیاش نکنی، فقط روی همین دستگاه میماند.
پرسشهای خوانندگان0
هنوز پرسشی بهاشتراک گذاشته نشده — اولین نفر باش.