M1:1906 — بوی گل دیدی که آنجا گل نبود / جوش مل دیدی که آنجا مل نبود

مولانا در ابیات قبل، از یک «باغ دل» سخن می‌گوید؛ یک عالم درونی و معنوی که سرسبز و پر از گل و گیاه است. او سپس می‌گوید سخنانی که از «عقل کل» (منبع معرفت الهی) سرچشمه می‌گیرند، در واقع «بوی» آن باغ غیبی هستند.

این بیت، این تشبیه را با دو مثال ملموس توضیح می‌دهد. همان‌طور که ممکن است بوی گل به مشام ما برسد، بی‌آنکه خود گل را ببینیم، و این بو ما را به وجود گل در جایی نزدیک مطمئن می‌کند، سخنان عارفان و معانی معنوی نیز رایحه‌ای هستند که از یک حقیقت نادیدنی خبر می‌دهند. شنیدن این معانی، مانند استشمام بوی گل یا دیدن جوشش شراب است؛ خودِ حقیقت نیست، اما اثری انکارناپذیر از آن و راهنمایی به سوی آن است. در بیت بعدی، مولانا همین «بو» را «قلاووز» یا راهنما می‌نامد که انسان را به سوی بهشت باطنی (خلد و کوثر) هدایت می‌کند.