M1:1970 — در کف او خار و سایه‌ش نیز نیست / لیکتان از حرص آن تمییز نیست

مولانا در این بیت به تمثیل «لقمان» و «لقمه» ادامه می‌دهد. لقمان نماد حکمت الهی و راهنمای معنوی است و «لقمه» نماد دلبستگی‌های حقیر دنیوی. سالک، به خاطر حرص و طمع به این لقمه‌های مادی، دچار کوری باطن شده است.

این بیت می‌گوید که در دست لقمان، یعنی در ذات حکمت و حقیقت، هیچ خار یا گزندی وجود ندارد. حتی «سایه‌اش نیز نیست»، یعنی کمترین اثری از شر و آسیب در آن یافت نمی‌شود. راه معنویت سراسر خیر و برکت است. مشکل از راهنما یا از خودِ راه نیست؛ مشکل از سالک است. حرص و آز («حرص») چنان بر وجود او غلبه کرده که قدرت «تمییز» و تشخیص خوب از بد را از دست داده است. او به دلیل اشتغال به خارخواریِ نفس (دنیاطلبی)، از گلستان معرفتی که لقمان عرضه می‌کند، غافل است و به اشتباه گمان می‌کند که از جانب حقیقت نیز ممکن است خاری به او برسد.