قرائت› دفتر ۱› بخش ۹۸ - در بیان این حدیث کی ان لربکم فی ایام دهرکم نفحات الا فتعر ضوا لها› بیت ۱۹۹۵

M1:1995 — زان دمی کادم از آن مدهوش گشت / هوش اهل آسمان بیهوش گشت

زان دمی کادم از آن مدهوش گشتهوش اهل آسمان بیهوش گشت
از همان نَفَسی که خداوند در آدم دمید و او را از خود بی‌خود کرد،هوش و حواس تمام ساکنان آسمان نیز از دست رفت.
این بیت به قدرت و عظمت «نَفَس الهی» اشاره دارد که در آدم دمیده شد؛ این دم به قدری نیرومند بود که نه تنها آدم را مدهوش کرد، بلکه فرشتگان و اهل آسمان را نیز از خود بی‌خود ساخت.

M1:1995

❋ ❋ ❋

شرح و معنا · به زبانِ تو — AI

❋

گفتگو — دربارهٔ این بیت بپرس — پاسخ از دل مثنوی، با ارجاع به ابیات

گفتگوی تو تا وقتی عمومی‌اش نکنی، فقط روی همین دستگاه می‌ماند.

پرسش‌های خوانندگان

هنوز پرسشی به‌اشتراک گذاشته نشده — اولین نفر باش.