M1:2713 — گو که ما را غیر این اسباب نیست / در مفازه هیچ به زین آب نیست

این بیت بخشی از گفتگوی زنِ بادیه‌نشین با شوهرش است. زن، شوهرش را تشویق می‌کند که کوزهٔ آب باران را به عنوان هدیه‌ای ارزشمند برای خلیفه به بغداد ببرد. او به شوهرش یاد می‌دهد که چگونه هدیهٔ خود را با صداقت و فروتنی تقدیم کند. پیام این است: «بگو که این تمام دارایی ماست و گرچه شاید ناچیز به نظر برسد، اما در دنیای ما که بیابانی خشک است، هیچ چیز گران‌بهاتر از این آب نیست.»

این بیت، اوج سادگی و اخلاص آن مرد عرب را نشان می‌دهد. او و همسرش از سر ناآگاهی گمان می‌کنند که در بغداد نیز مانند بیابان، آب کمیاب و ارزشمند است. اما در نگاه عرفانی مولوی، این داستان تمثیلی عمیق‌تر است. آن مرد بادیه‌نشین، نماد سالکی است که با تمام وجود و با بضاعتی اندک (که همان اعمال و معارف محدود انسانی اوست) به درگاه خداوند روی می‌آورد. او خالصانه همان «آب شور» حواس و دانش محدود خود را در کوزهٔ تنش به پیشگاه آن دریای بی‌کران عرضه می‌کند، به این امید که از روی فضل پذیرفته شود.

This beyt captures the heart of the story's parable: the value of a gift lies in the sincerity and sacrifice of the giver, not its objective worth to the receiver.

The story is about a Bedouin Arab who, living in a vast desert (mafāzah), knows nothing more precious than water. His wife encourages him to take a jug of their collected rainwater to the Caliph in Baghdad as a gift. The words in this couplet are the presentation speech she devises for him. It is a statement of beautiful, innocent limitation. The first line, "We have no other means but this," establishes their poverty and the totality of their offering. It is their entire "means" (asbāb), their whole estate.

The second line, "in the desert, nothing’s better than this water," frames their worldview. From their vantage point in a barren wilderness, water is the ultimate treasure. The irony, which they do not yet perceive, is that they are taking this water to Baghdad, a city built on the banks of the mighty Tigris river, where water is abundant. Rumi uses this dramatic irony to set up the story's central Sufi theme: the spiritual seeker offers their own limited, imperfect efforts (the jug of water) to God (the Caliph), who possesses an infinite ocean of grace. The offering's value is not in what it is, but in the love and sincerity with which it is given.