قرائت› دفتر ۱› بخش ۱۳۱ - در بیان آنک چنانک گدا عاشق کرمست و عاشق کریم، کرمِ کریم هم عاشق گداست اگر گدا را صبر بیش بود کریم بر در او آید و اگر کریم را صبر بیش بود گدا بر در او آید اما صبر گدا کمال گداست و صبر کریم نقصان اوست› بیت ۲۷۵۱

M1:2751 — بانگ می‌آمد که ای طالب بیا / جود، محتاج گدایان چون گدا

بانگ می‌آمد که ای طالب بیاجود، محتاج گدایان چون گدا
ندایی می‌رسید که: «ای جوینده، پیش بیا،بخشش و کرم، همچون گدایی، نیازمند گدایان است.»
این بیت می‌گوید که بخشندگی و کرم الهی خود به دنبال نیازمندان می‌گردد، زیرا وجودش تنها از طریق بخشیدن به آن‌ها معنا و تحقق پیدا می‌کند؛ پس همان‌طور که گدا محتاج کرم است، کرم نیز محتاج گداست.

M1:2751

❋ ❋ ❋

شرح و معنا · به زبانِ تو — AI

❋

گفتگو — دربارهٔ این بیت بپرس — پاسخ از دل مثنوی، با ارجاع به ابیات

گفتگوی تو تا وقتی عمومی‌اش نکنی، فقط روی همین دستگاه می‌ماند.

پرسش‌های خوانندگان

هنوز پرسشی به‌اشتراک گذاشته نشده — اولین نفر باش.