قرائت› دفتر ۱› بخش ۱۳۲ - فرق میان آنک درویش است به خدا و تشنهٔ خدا و میان آنک درویش است از خدا و تشنهٔ غیرست› بیت ۲۷۷۱
M1:2771 — خاصه مرغی مردهای پوسیدهای / پرخیالی اعمیی بیدیدهای
M1:2771
شرح و معنا · به زبانِ تو — AI
بهخصوص کسی که روحش مرده و ذهنش اسیر خیالپردازی است، چنین فردی از درک حقایق معنوی که نیازمند بصیرت است، کاملاً عاجز و ناتوان است.
مولانا در ابیات پیشین توضیح میدهد که درک حقایق معنوی و شنیدن «سماع راست» (موسیقی حقیقت) برای هر کسی ممکن نیست. او میگوید این کار «لقمهٔ هر مرغکی» نیست. این بیت، آن «مرغک» ناتوان را توصیف میکند.
این فرد مانند پرندهای است که نه تنها مرده، بلکه پوسیده است؛ یعنی هیچ نشانی از حیات معنوی در او باقی نمانده و قابلیت دریافت فیض را از دست داده است. چنین کسی «پرخیال» است، یعنی ذهنش انباشته از توهمات، تصورات و پیشفرضهای باطل است و به جای حقیقت، با ساختههای ذهن خود زندگی میکند.
صفت «اعمی» (نابینا) و «بیدیده» (بیبصیرت) این معنا را تکمیل میکند. این کوری، کوری ظاهری نیست، بلکه کوری باطن است. او چشمِ دل ندارد تا حقیقت را ببیند. بنابراین، چنین شخصی که روحش مرده، ذهنش درگیر اوهام است و چشم بصیرتش کور شده، هرگز نمیتواند به درک عمیق و شهودی از عالم معنا برسد.
- خاصه
- بهویژه، خصوصاً
- پرخیال
- کسی که ذهن او پر از خیال و توهم است، خیالپرداز
- اعمی
- نابینا، کور (در اینجا به معنی کوری باطن و بیبصیرتی)
- بیدیده
- کسی که دیده یا چشم بصیرت ندارد، نابینا
گفتگو — دربارهٔ این بیت بپرس — پاسخ از دل مثنوی، با ارجاع به ابیات
گفتگوی تو تا وقتی عمومیاش نکنی، فقط روی همین دستگاه میماند.
پرسشهای خوانندگان0
هنوز پرسشی بهاشتراک گذاشته نشده — اولین نفر باش.