M1:2804 — من برین در طالب چیز آمدم / صدر گشتم چون به دهلیز آمدم

این بیت لحظه‌ی شگفتی و دریافت اعرابی بادیه‌نشین را پس از تقدیم هدیه‌ی ناچیزش (کوزه‌ی آب) به خلیفه به تصویر می‌کشد. او با خود می‌اندیشد که با هدفی کوچک و مادی (طالب چیز) به این درگاه آمده بود، اما بزرگواری و بخشندگی خلیفه چنان بود که او را بی‌درنگ از «دهلیز» و آستانه‌ی ورودی به «صدر» و بالای مجلس نشاند.

در لایه‌ی عرفانی داستان، این بیت بیانگر رابطه‌ی سالک با خداوند است. انسان با نیات و اعمال کوچک و ناقص خود به درگاه الهی روی می‌آورد، شاید در طلب پاداشی دنیوی یا بهشتی اخروی. اما رحمت و کرم بی‌کران خداوند چنان است که به محض ورود صادقانه‌ی بنده به «آستانه‌ی» سلوک، او را به مقام و مرتبه‌ای عالی (صدر) می‌رساند که بسیار فراتر از استحقاق و حتی تصور اولیه‌ی اوست. این بیت بر این نکته تأکید می‌کند که در راه حق، پاداش‌ها همواره بی‌تناسب با کوشش‌های ما و از سر لطف محض الهی است.