M1:2864 — از ره خشک آمده‌ست و از سفر / از ره دجله‌ش بود نزدیک‌تر

این بیت بخشی از داستان مرد عرب بادیه‌نشینی است که کوزه‌ای آب از چاه خود به عنوان هدیه‌ای گران‌بها برای خلیفه در بغداد می‌آورد. خلیفه، با وجود آنکه در کنار رود عظیم دجله زندگی می‌کند و به آن آب نیازی ندارد، هدیهٔ مرد را با بزرگواری می‌پذیرد، کوزه را پر از طلا می‌کند و دستور می‌دهد او را از راه رودخانه به خانه‌اش بازگردانند.

این بیت، کلام خلیفه و دلیل این دستور اوست. او متوجه شده که آن مرد از سر بی‌اطلاعی، راه دشوار و طولانی صحرا را برای رساندن هدیه‌اش انتخاب کرده است. در واقع، مسیر آبی دجله هم آسان‌تر و هم کوتاه‌تر بود. این دستور هم نشانهٔ مهربانی و بخشندگی خلیفه است که می‌خواهد بازگشت مرد را راحت کند و هم مقدمه‌ای است برای لحظهٔ کشف و حیرت مرد عرب. وقتی او عظمت دجله را ببیند، به کوچکی هدیهٔ خود و بزرگی بی‌کران بخشش خلیفه پی خواهد برد و این همان نکتهٔ عرفانی داستان است: انسان با «کوزهٔ آب» عبادت و معرفت محدود خود به درگاه خداوندی می‌رود که «دریای» جود و علم بی‌نهایت است.