M1:2869 — قطره‌ای از دجلهٔ خوبی اوست / کان نمی‌گنجد ز پُری زیر پوست

مولانا در این بیت، تمثیل مرد عرب و خلیفه را به اوج عرفانی خود می‌رساند. در بیت پیشین، او تمام عالم هستی را به یک «سبو» (کوزه) تشبیه کرده بود که از علم و خوبی پر شده است. اکنون می‌گوید این کوزه‌ی پر از شگفتی، در برابر عظمت خداوند، چیزی بیش از یک قطره نیست؛ قطره‌ای از «دجله‌ی خوبی او».

تصویر کلیدی در مصرع دوم است: «کان نمی‌گنجد ز پُری زیر پوست». این قطره آنچنان سرشار و لبریز از هستی و کمال است که نمی‌تواند پنهان بماند و گویی پوست خود را می‌شکافد تا آشکار شود. این همان ایده است که در حدیث قدسی «گنج مخفی» (کُنتُ کَنزاً مَخفیاً) بیان شده و مولانا در ابیات بعدی به آن اشاره می‌کند: خداوند گنجی پنهان بود که از شدت پُری و میل به آشکار شدن، «جوش کرد» و عالم را آفرید تا شناخته شود. آفرینش، نتیجه‌ی لبریز شدن عشق و کمال الهی است، نه نیازمندی او.