M1:2893 — گشته آن دشنام نامطلوب او / خوش ز بهر عارض محبوب او

این بیت در ادامه‌ی توضیح این نکته است که نیت و باطن یک فرد، به گفتار و کردار ظاهری او ارزش می‌بخشد. مولانا می‌گوید همان‌طور که کفِ کج و معوجی که از دریای زلال حقیقت برمی‌خیزد، در اصل صاف و پاک است، سخن تند و ناپسندی هم که از دهان معشوق خارج می‌شود، برای عاشق دلنشین است.

عامل این دگرگونی، عشق است. «عارض محبوب» یا چهره‌ی زیبای معشوق، نماد کل وجود اوست. وقتی اصل و منشأ چیزی (یعنی خود معشوق) برای ما عزیز و دوست‌داشتنی باشد، هرچه از او صادر شود، حتی اگر در ظاهر «نامطلوب» و ناخوشایند باشد، برای ما «خوش» و پذیرفتنی خواهد بود. در نگاه عارفانه، هرچه از سوی خداوند به انسان می‌رسد، چه سختی و چه آسانی، چون از جانب معشوق حقیقی است، باید با جان و دل پذیرفته شود.