قرائت› دفتر ۱› بخش ۱۳۸ - قبول کردن خلیفه هدیه را و عطا فرمودن با کمال بینیازی از آن هدیه و از آن سبو› بیت ۲۹۲۰
M1:2920 — قابل این گفتهها شو گوشوار / تا که از زر سازمت من گوشوار
M1:2920
شرح و معنا · به زبانِ تو — AI
مانند یک گوشواره، آمادهی پذیرش و شنیدن این آموزهها باش تا من تو را به موجودی ارزشمند و آراسته به حقیقت تبدیل کنم.
مولانا در این بیت، پس از آنکه خواننده را به پرهیز از افکار پراکنده و شبهات ذهنی دعوت میکند، او را به «شنیدن» و «پذیرش» فرامیخواند. او از یک بازی کلامی زیبا با کلمهی «گوشوار» (گوشواره) استفاده میکند.
در مصراع اول، «گوشوار» به معنای «مانند گوش» یا «همچون گوشواره» است. مولانا از سالک میخواهد که همچون گوشوارهای، خود را به گوش جان بیاویزد و آمادهی پذیرش سخنان حق شود. گوشواره زینت گوش است و نشانهی آمادگی برای شنیدن. بنابراین، شرط اول برای درک معانی معنوی، داشتن حالت پذیرندگی و تسلیم است، نه جدال و اشکالتراشی.
در مصراع دوم، «گوشوار» به معنای خودِ «گوشواره» به کار رفته است. مولانا وعده میدهد که اگر تو این حالت پذیرش را در خود ایجاد کنی، من (یعنی کلام من و راهنمایی معنوی) تو را از «زر» خواهم ساخت؛ یعنی تو را به موجودی گرانبها، ارزشمند و درخشان تبدیل میکنم. همانطور که زرگر از طلا گوشوارهای زیبا میسازد، کلام حق نیز از وجودِ آمادهی سالک، زینتی معنوی و ابدی میآفریند. این بیت در واقع یک دعوت و یک وعده است: شرط سلوک، پذیرندگی است و پاداش آن، تبدیل شدن به گوهری ارزشمند.
- گوشوار
- در مصراع اول به معنی «مانند گوش، آمادهی شنیدن» و در مصراع دوم به معنی «گوشواره» (وسیلهی زینتی).
- قابل
- پذیرا، شایسته، لایق دریافت کردن.
- سازمت
- تو را بسازم، تو را تبدیل کنم.
گفتگو — دربارهٔ این بیت بپرس — پاسخ از دل مثنوی، با ارجاع به ابیات
گفتگوی تو تا وقتی عمومیاش نکنی، فقط روی همین دستگاه میماند.
پرسشهای خوانندگان0
هنوز پرسشی بهاشتراک گذاشته نشده — اولین نفر باش.