قرائت› دفتر ۱› بخش ۱۳۸ - قبول کردن خلیفه هدیه را و عطا فرمودن با کمال بینیازی از آن هدیه و از آن سبو› بیت ۲۹۲۱
M1:2921 — حلقه در گوش مه زرگر شوی / تا به ماه و تا ثریا بر شوی
M1:2921
شرح و معنا · به زبانِ تو — AI
اگر خود را با تسلیم و بندگی در اختیار انسان کامل (پیر و مرشد) قرار دهی، او تو را به بالاترین مراتب معنوی و آسمانی خواهد رساند.
این بیت در ادامهی بیت قبلی، تمثیل شاگرد و مرشد را کامل میکند. در بیت پیشین، مولانا از سالک میخواهد که همچون گوشوارهای آمادهی پذیرش سخنان او باشد تا او از سالک، یک گوشوارهی زرین بسازد. در این بیت، این «زرگر» که همان پیر و راهنماست، به «ماه» تشبیه میشود؛ موجودی نورانی و راهنما در تاریکی.
«حلقه در گوش شدن» کنایه از بندگی و اطاعت کامل است. مولانا میگوید اگر سالک، غلام حلقهبهگوش این مرشدِ همچون ماه شود، این بندگی او را به حضیض ذلت نمیکشاند، بلکه او را تا خودِ ماه و حتی تا ثریا (پروین) که نمادی از اوج آسمان و مقام معنوی است، بالا میبرد. در واقع، تسلیم در برابر انسان کامل، عینِ آزادی و عروج است. این بندگی، راهی برای رسیدن به کمال و رهایی از پستیهای نفس است.
- حلقه در گوش
- کنایه از بنده و غلام بودن، مطیع کامل
- مه زرگر
- ماهی که همچون زرگری ماهر است؛ استعاره از پیر و مرشد کامل
- ثریا
- خوشه پروین، مجموعهای از ستارگان که در قدیم نماد اوج و بلندی آسمان بود
- بر شوی
- بالا بروی، صعود کنی
گفتگو — دربارهٔ این بیت بپرس — پاسخ از دل مثنوی، با ارجاع به ابیات
گفتگوی تو تا وقتی عمومیاش نکنی، فقط روی همین دستگاه میماند.
پرسشهای خوانندگان0
هنوز پرسشی بهاشتراک گذاشته نشده — اولین نفر باش.