قرائت› دفتر ۱› بخش ۱۳۸ - قبول کردن خلیفه هدیه را و عطا فرمودن با کمال بینیازی از آن هدیه و از آن سبو› بیت ۲۹۳۵
M1:2935 — پس همیگویند هر نقش و نگار / مژده مژده نک همیآید بهار
M1:2935
شرح و معنا · به زبانِ تو — AI
این بیت میگوید که تمام موجودات و پدیدههای زیبای عالم، هر یک به زبان حال خود، فرارسیدن بهار معنوی و تجلی حقیقت را بشارت میدهند.
در ابیات پیشین، مولانا میان دو نوع موجود تمایز قائل میشود: «خار» که از پاییز و پنهانشدن حقیقت شاد است و «گل» که مشتاق بهار و آشکار شدن زیباییهاست. خار، نماد انسانهای بیمعنا و ظاهرپرستی است که در غیاب حقیقت و معنویت، خود را با عارفان و صاحبان باطن برابر میبینند. پاییز برای آنها بهار است، چون زشتیشان را میپوشاند.
اما این بیت، نقطه عطفی در این بحث است. مولانا اعلام میکند که این وضعیت پایدار نیست. تمام «نقش و نگار» هستی - یعنی هر موجودی که اثری از زیبایی و هنر الهی در خود دارد - آمدن بهار را نوید میدهد. این بهار، هم بهار طبیعت است و هم بهار معنوی؛ یعنی زمان تجلی حقیقت، ظهور اولیای الهی و آشکار شدن گوهر واقعی انسانها. این مژده، در واقع فریاد شادی موجوداتی است که از زمستانِ غفلت و یکرنگیِ ظاهری خسته شده و مشتاق درخشش حقیقتاند. گویی تمام کائنات در انتظار لحظهای است که زیباییهای باطنی شکوفا شوند و زشتیهای پنهان رسوا گردند.
- نک
- هان، آگاه باش، اینک
- همیآید
- میآید (فعل استمراری در فارسی قدیم)
- همیگویند
- میگویند (فعل استمراری در فارسی قدیم)
گفتگو — دربارهٔ این بیت بپرس — پاسخ از دل مثنوی، با ارجاع به ابیات
گفتگوی تو تا وقتی عمومیاش نکنی، فقط روی همین دستگاه میماند.
پرسشهای خوانندگان0
هنوز پرسشی بهاشتراک گذاشته نشده — اولین نفر باش.