M1:2950 — خود قوی‌تر می‌شود خمر کهن / خاصه آن خمری که باشد من لدن

مولانا در این بخش از مثنوی، به توصیف جایگاه «پیر» یا راهنمای روحانی می‌پردازد. او پیر را به «شراب کهنه» (خمر کهن) تشبیه می‌کند. همان‌طور که شراب با گذشت زمان، قوی‌تر، خالص‌تر و ارزشمندتر می‌شود، پیر نیز به واسطهٔ قدمت و اصالت معنوی‌اش (و نه صرفاً سن و سال دنیوی)، از قدرت روحی و تأثیرگذاری بیشتری برخوردار است.

نکتهٔ کلیدی در مصراع دوم نهفته است: «خاصه آن خمری که باشد من لدن». این عبارت به شرابی اشاره دارد که منشأ آن الهی و غیبی است. «علم لدنّی» در عرفان، دانشی است که مستقیماً از جانب خداوند و بدون واسطهٔ کتاب و استاد به فرد می‌رسد. بنابراین، پیری که مولانا توصیف می‌کند، صرفاً یک انسان باتجربه نیست، بلکه کسی است که معرفت او از سرچشمهٔ الهی نشأت گرفته است. چنین پیری، مانند شرابی آسمانی، قدرتی بی‌نظیر برای دگرگون کردن سالک و هدایت او در مسیر پرخطر معنوی دارد. این بیت، ارزش و ضرورت پیروی از چنین راهنمای اصیل و الهی را برجسته می‌سازد.