قرائت› دفتر ۱› بخش ۲۰ - پیغام شاه پنهان با وزیر› بیت ۴۶۲
M1:462 — پیشِ او بنوشت شه کای مُقبلم / وقت آمد زود فارغ کن دلم
M1:462
شرح و معنا · به زبانِ تو — AI
پادشاه به وزیرِ نفوذی خود نامه نوشت که وقت اجرای نقشه فرا رسیده و باید هرچه زودتر کار مسیحیان را یکسره کند تا خیال شاه آسوده شود.
این بیت بخشی از مکاتبات پنهانی میان پادشاه یهودی و وزیر مکار اوست. وزیر با تظاهر به مسیحیت، در میان مسیحیان نفوذ کرده و به رهبری معنوی آنها تبدیل شده است. اکنون که او اعتماد کامل جامعه را جلب کرده، پادشاه به او پیغام میدهد که زمان اجرای مرحله نهایی نقشه، یعنی ایجاد تفرقه و نابودی دین مسیح از درون، فرا رسیده است.
عبارت «فارغ کن دلم» نشاندهندهٔ بیتابی و نگرانی پادشاه برای به ثمر رسیدن این توطئهٔ طولانی است. او از وزیر میخواهد که با به راه انداختن فتنهای که طراحی کردهاند، خیال او را از بابت این «دشمنان» راحت کند. این بیت، لحظهٔ آغاز ویرانی را نشان میدهد و بر ماهیت پنهانی و خائنانهٔ این نقشه تأکید میکند.
- مُقبِل
- خوشبخت، خوشاقبال، کسی که بخت به او روی آورده است.
- فارغ کن
- آسوده کن، راحت کن، خلاص کن.
گفتگو — دربارهٔ این بیت بپرس — پاسخ از دل مثنوی، با ارجاع به ابیات
گفتگوی تو تا وقتی عمومیاش نکنی، فقط روی همین دستگاه میماند.
پرسشهای خوانندگان0
هنوز پرسشی بهاشتراک گذاشته نشده — اولین نفر باش.