قرائت› دفتر ۱› بخش ۲۱ - بیان دوازده سبط از نصاری› بیت ۴۶۴
M1:464 — قوم عیسی را بُد اندر دار و گیر / حاکمانْشان دَه امیر و دو امیر
M1:464
شرح و معنا · به زبانِ تو — AI
در آن زمانهی پر از کشمکش، مسیحیان که به دوازده گروه تقسیم شده بودند، هر گروه از امیری پیروی میکرد.
مولانا در این بیت، مقدمهی داستانی را میچیند که در آن، جامعهی مسیحیان را به تصویر میکشد. این جامعه در یک وضعیت «دار و گیر» یا بحران و آشفتگی به سر میبرد و از نظر سیاسی و اجتماعی، به دوازده قبیله یا گروه (که یادآور دوازده سبط بنیاسرائیل است) تقسیم شده بود.
هر یک از این گروهها امیری داشت و در مجموع دوازده امیر بر آنها حکومت میکردند. این بیت، صحنه را برای نشان دادن تفرقه و پراکندگی ظاهری این قوم آماده میکند. اما مولانا در بیتهای بعدی نشان میدهد که چگونه این دوازده امیر و پیروانشان، همگی اسیر و بازیچهی یک وزیر مکار و بدنهاد بودهاند. این ساختار قدرت، نمادی از جوامعی است که به ظاهر متکثر و مستقل به نظر میرسند، اما در باطن، همگی تحت نفوذ یک قدرت فریبکار و نفسانی قرار دارند.
- دار و گیر
- کشمکش، درگیری، آشوب، بحران
- بُد
- بود (شکل کهن)
- اندر
- در، داخلِ (حرف اضافهی کهن)
- حاکمانْشان
- حاکمانِ آنها
- امیر
- فرمانروا، حاکم، رهبر
گفتگو — دربارهٔ این بیت بپرس — پاسخ از دل مثنوی، با ارجاع به ابیات
گفتگوی تو تا وقتی عمومیاش نکنی، فقط روی همین دستگاه میماند.
پرسشهای خوانندگان0
هنوز پرسشی بهاشتراک گذاشته نشده — اولین نفر باش.