M1:511 — صد‌هزاران بحر و ماهی در وجود / سجده آرد پیش آن اکرام و جود

مولانا پس از به کار بردن تمثیل ماهی و دریا برای بیان نسبت مخلوق و خالق، گویی از نارسایی این تمثیل خود آگاه می‌شود و یک گام فراتر می‌رود. او در بیت پیشین می‌پرسد که اصلاً ماهی و دریا چه هستند که بخواهند مثالی برای خداوند باشند؟ این بیت پاسخ آن پرسش است.

منظور این است که نه فقط یک دریا، بلکه تمام دریاها و ماهی‌های عالم وجود، یعنی کل کائنات با تمام عظمت و کثرتشان، خود مخلوق و نیازمند آن «کرامت و بخشندگی» مطلق هستند. همهٔ موجودات، از جمله همان دریا که نماد وحدت و زندگی بود، در پیشگاه لطف و جود الهی سجده می‌کنند و هستی خود را از او می‌گیرند. در واقع، خداوند نه خودِ دریا، بلکه آفرینندهٔ همهٔ دریاها و ماهی‌هاست. او منشأ اصلی و نهایی هر کرم و بخششی است که در عالم دیده می‌شود. باران، خورشید، و زمین حاصلخیز که در ابیات بعدی می‌آید، همگی جلوه‌هایی از همین «اکرام و جود» ازلی هستند.