M1:512 — چند بارانِ عطا باران شده / تا بدانْ آن بحر دُرّ افشان شده

مولانا در ابیات پیشین، خداوند را به دریایی تشبیه کرده بود که موجودات مانند ماهیان در آن زندگی می‌کنند. اما بلافاصله این تشبیه را ناکافی می‌داند و می‌گوید صدها هزار دریا در برابر جود و کرم الهی سر به سجده می‌سایند. این بیت این ایده را بسط می‌دهد.

منظور این است که هر پدیده‌ی باشکوه و بخشنده‌ای در طبیعت، مانند دریا که مروارید در خود می‌پرورد و آن را به ما می‌بخشد، در واقع گیرنده‌ی یک بخشش بزرگ‌تر و اصلی‌تر است. دریا، «گوهرافشان» بودن خود را مدیون «باران عطا»ی حق است. این باران، نه باران معمولی آب، بلکه نمادی از فیض و بخشندگی بی‌وقفه‌ی خداوند است که بر تمام هستی می‌بارد و هر موجودی را به اندازه‌ی ظرفیتش، صاحب کمال و ویژگی خاصی می‌کند.

بنابراین، این بیت تأکیدی است بر اینکه خداوند سرچشمه‌ی مطلق تمام کمالات و بخشش‌هاست و هر آنچه در جهان آفرینش از زیبایی، سخاوت و حیات می‌بینیم، تنها بازتابی از آن منبع اصلی است. دریا با تمام عظمتش، در برابر اقیانوس بی‌کران لطف الهی، تنها یک گیرنده‌ی کوچک است.