قرائت› دفتر ۱› بخش ۲۳ - در بیان آنک این اختلافات در صورت روش است نی در حقیقت راه› بیت ۵۱۶
M1:516 — این امانت زان امانت یافتست / کآفتابِ عدل بر وی تافتست
M1:516
شرح و معنا · به زبانِ تو — AI
امانتداری و صداقتِ زمین (که هر بذری را بیکموکاست میرویاند) ذاتیِ خودِ او نیست، بلکه بازتابی از عدالت و امانتداریِ خداوند است که بر تمام هستی تابیده.
در بیت پیشین، مولانا زمین را «امین» و امانتدار توصیف کرد، زیرا هر بذری که در آن کاشته شود، صادقانه همان را بازمیگرداند. این بیت به ریشهی این ویژگی میپردازد و توضیح میدهد که این امانتداری از کجا آمده است.
مولانا میگوید این صفتِ خاک، موهبتی از جانب یک «امانت» برتر، یعنی امانتداری مطلق خداوند است. زمین از خود چیزی ندارد؛ صداقت و قابلیت اعتمادش، پرتوی از «آفتاب عدل» الهی است. همانطور که نور خورشید به زمین میتابد و به دانهها اجازهی رشد میدهد، «عدل» خداوند نیز بر جهان تابیده و نظم و صداقت را در تار و پود آفرینش، حتی در موجودی بیجان چون خاک، جاری ساخته است.
این بیت، نگاه توحیدی مولانا را به نمایش میگذارد: هر کمالی که در مخلوقات دیده میشود، در واقع جلوهای از کمالات خالق است. امانتداریِ خاک، نشانهای کوچک از عدالت و وفاداری بینهایت خداوند به پیمانِ آفرینش است.
- امانت
- امانتداری، صداقت، قابل اعتماد بودن
- زان
- مخفف «از آن»
- یافتست
- یافته است، به دست آورده است
- کآفتاب
- مخفف «که آفتاب»
- تافتست
- تابیده است
گفتگو — دربارهٔ این بیت بپرس — پاسخ از دل مثنوی، با ارجاع به ابیات
گفتگوی تو تا وقتی عمومیاش نکنی، فقط روی همین دستگاه میماند.
پرسشهای خوانندگان0
هنوز پرسشی بهاشتراک گذاشته نشده — اولین نفر باش.