M1:531 — این جهان خود حبس جانهای شماست / هین روید آن سو که صحرای شماست

مولانا در این بیت، در ادامه‌ی توصیف قدرت بی‌نهایت خداوند در برابر کوچکی و ناپایداری جهان مادی، یک تصویر کلیدی عرفانی را به کار می‌گیرد: دنیا به مثابه زندان روح.

این جهان با تمام وسعتی که به نظر می‌رسد، برای «جان» یا حقیقت وجود انسان، که از عالمی بی‌کران و الهی سرچشمه گرفته، قفسی تنگ و محدودکننده است. روح در این کالبد خاکی و دنیای مادی اسیر است. مولانا با کلمه‌ی «هین» که برای آگاهی و هشدار به کار می‌رود، خواننده را بیدار می‌کند و از او می‌خواهد که از این زندان رها شود.

مقصد کجاست؟ «آن سو که صحرای شماست». «صحرا» در اینجا نماد گستردگی، آزادی، بی‌کرانی و رهایی مطلق است. این صحرا همان عالم معنا، جهان معنوی و حقیقت الهی است که وطن اصلی روح به شمار می‌رود. بنابراین، بیت دعوتی است برای فراتر رفتن از تعلقات دنیوی و صورت‌ها و حرکت به سوی معنا و حقیقتی که روح در آن به آزادی و گستردگی اصیل خود دست می‌یابد.