قرائت› دفتر ۱› بخش ۲۴ - بیان خسارت وزیر درین مکر› بیت ۵۴۹
M1:549 — گر جهان پر برف گردد سربسر / تاب خور بگدازدش با یک نظر
M1:549
شرح و معنا · به زبانِ تو — AI
هر قدر هم که قدرت و مکر انسانهای مغرور، تمام دنیا را فرا بگیرد، یک تجلی از قدرت خداوند برای نابود کردن آن کافی است.
این بیت در ادامهٔ داستان وزیری است که با غرور میپنداشت میتواند تمام جهان را با مکر و حیلهٔ خود تسخیر کند. مولانا این ادعای پوچ را به تودهای عظیم از برف تشبیه میکند که سرتاسر جهان را پوشانده است. در نگاه اول، این حجم از برف، شکستناپذیر و ابدی به نظر میرسد.
اما در مقابل، قدرت خداوند مانند «خورشید» است. همانطور که تابش خورشید میتواند کوهی از برف را با یک نگاه و در زمانی کوتاه ذوب کند، یک جلوه از اراده و قدرت الهی نیز کافی است تا تمام نقشهها، قدرتها و بناهای ظاهراً عظیم دنیوی را محو و نابود سازد. این بیت تأکیدی است بر ناپایداری قدرت مادی در برابر نیروی مطلق الهی و پاسخی است به غرور کسانی که خود را محور عالم میپندارند.
- سربسر
- یکپارچه، کاملاً، از اول تا آخر
- تاب
- گرما، حرارت، تابش
- خور
- خورشید
- بگدازدش
- آن را ذوب میکند، آب میکند
گفتگو — دربارهٔ این بیت بپرس — پاسخ از دل مثنوی، با ارجاع به ابیات
گفتگوی تو تا وقتی عمومیاش نکنی، فقط روی همین دستگاه میماند.
پرسشهای خوانندگان0
هنوز پرسشی بهاشتراک گذاشته نشده — اولین نفر باش.