M1:548 — چند گویی من بگیرم عالمی / این جهان را پر کنم از خود همی

مولانا در این بیت، به نمایندگی از تمام انسان‌های اسیرِ نفس، فریادِ جاه‌طلبی و خودبزرگ‌بینی را به تصویر می‌کشد. این سخن، ادامه‌ی توبیخ انسانی است که مقام والای روحانی خود را فراموش کرده و به پستی‌های دنیوی دل بسته است (آدم‌زاده‌ای ای ناخلف / چند پنداری تو پستی را شرف).

این آرزوی «گرفتن عالمی» و «پر کردن جهان از خود» نهایتِ خواسته‌های «منِ» کاذب و نفسانی است. این «من» می‌خواهد جای خدا بنشیند و مالک و محور جهان باشد. این همان وسوسه‌ای است که وزیرِ داستان را به هلاکت کشاند و ریشه‌ی بسیاری از گمراهی‌های بشر است. مولانا با طرح این پرسش توبیخ‌آمیز («چند گویی...؟»)، مخاطب را به بازنگری در آرزوهایش فرا می‌خواند و به او یادآوری می‌کند که این بلندپروازی‌های دنیوی در برابر قدرت الهی تا چه اندازه پوچ و ناچیز است؛ همان‌طور که در بیت بعدی می‌گوید، تمام این ادعاها مانند کوهی از برف است که با یک نگاهِ خورشیدِ حقیقت، آب می‌شود.