M1:556 — در مریدان در فکند از شوق، سوز / بود در خلوت چهل پنجاه روز

این بیت بخش دیگری از نقشه‌ی فریبکارانه‌ی وزیر را نشان می‌دهد. او پس از جلب اعتماد مردم با موعظه‌های آتشین، ناگهان خود را کنار می‌کشد و به «خلوت» می‌رود. این یک ترفند روانشناختی دقیق است. غیبت او، به خصوص پس از ایجاد یک وابستگی شدید روحی، باعث می‌شود که مریدانش نه تنها او را فراموش نکنند، بلکه از شدت فراق و «شوق» دیدار، بی‌قرار و مشتاق‌تر شوند.

مولانا با استفاده از کلمه‌ی «سوز» به این اشتیاق عمق می‌بخشد؛ این دیگر یک علاقه‌ی ساده نیست، بلکه یک نیاز درونی سوزاننده است. وزیر با این کار، جایگاه خود را از یک راهنمای در دسترس به یک مراد دست‌نیافتنی ارتقا می‌دهد و ارزش خود را در چشم پیروانش چند برابر می‌کند. این «چهل پنجاه روز» صرفاً یک دوره‌ی ریاضت نیست، بلکه زمان لازم برای به اوج رساندن این عطش ساختگی در مردم است تا برای بازگشت او لحظه‌شماری کنند و هر حرف او را بی‌چون‌وچرا بپذیرند.