قرائت› دفتر ۱› بخش ۲۵ - مکر دیگر انگیختن وزیر در اضلال قوم› بیت ۵۶۱
M1:561 — ما چو طفلانیم و ما را دایه تو / بر سر ما گستران آن سایه تو
M1:561
شرح و معنا · به زبانِ تو — AI
مریدان با تشبیه خود به نوزاد و وزیر به دایه، عجز و نیازشان را به او ابراز میکنند و از او میخواهند که دوباره راهنمایی و حمایتشان کند.
این بیت اوج التماس و نیاز مریدانی را به تصویر میکشد که فریب وزیر ریاکار را خوردهاند. وزیر برای محکم کردن جایگاه خود و عمیقتر کردن وابستگی مردم، به بهانهی ریاضت به خلوت رفته و پیروانش را از دیدن و شنیدن سخنان خود محروم کرده است.
مردم که کاملاً به او وابسته شدهاند، خود را به نوزادانی بیدفاع تشبیه میکنند که بدون «دایه» (پرستار و شیردهنده) قادر به ادامهی حیات نیستند. آنها وزیر را تنها منبع تغذیهی معنوی و حمایت خود میبینند. «سایه» در اینجا نماد لطف، توجه و محافظت است. این بیت، علاوه بر نشان دادن شدت وابستگی مریدان، به طور ضمنی عمق فریب وزیر را نیز آشکار میسازد؛ کسی که باید منبع حیات باشد، در واقع قصد نابودی دین و ایمان آنها را دارد.
- دایه
- زنی که به جای مادر به کودک شیر میدهد و از او پرستاری میکند.
- گستران
- بگستران، پهن کن (فعل امر).
گفتگو — دربارهٔ این بیت بپرس — پاسخ از دل مثنوی، با ارجاع به ابیات
گفتگوی تو تا وقتی عمومیاش نکنی، فقط روی همین دستگاه میماند.
پرسشهای خوانندگان0
هنوز پرسشی بهاشتراک گذاشته نشده — اولین نفر باش.