قرائت› دفتر ۱› بخش ۲۷ - مکر کردن مریدان کی خلوت را بشکن› بیت ۵۹۲

M1:592 — گوش ما هوشست چون گویا توی / خشک ما بحرست چون دریا توی

گوش ما هوشست چون گویا تویخشک ما بحرست چون دریا توی
وقتی تو سخن می‌گویی، گوش ما سراپا آگاهی می‌شود،وقتی تو چونان دریا باشی، خشکی وجود ما به اقیانوس بدل می‌گردد.
وقتی تو، ای مرشد کامل، سخن می‌گویی، گوش ما دیگر صرفاً یک عضو نیست، بلکه به هوش و آگاهی محض تبدیل می‌شود و وجود خشک و بی‌حاصل ما همچون دریا سرشار و زنده می‌گردد.

M1:592

❋ ❋ ❋

شرح و معنا · به زبانِ تو — AI

❋

گفتگو — دربارهٔ این بیت بپرس — پاسخ از دل مثنوی، با ارجاع به ابیات

گفتگوی تو تا وقتی عمومی‌اش نکنی، فقط روی همین دستگاه می‌ماند.

پرسش‌های خوانندگان

هنوز پرسشی به‌اشتراک گذاشته نشده — اولین نفر باش.