M2:116 — گفت تر کن دست و بر ابرو بمال / آنگهان تو در نگر سوی هلال

در این داستان، مردی ادعا می‌کند که هلال ماه رمضان را در آسمان دیده است، در حالی که عمر، با وجود بینایی تیزترش، آن را نمی‌بیند. عمر که به خطای دید مرد شک کرده، به او راهکاری عملی پیشنهاد می‌دهد: دستش را خیس کند و بر ابرویش بکشد. این دستور ساده، در واقع آزمونی برای تشخیص خیال از واقعیت است.

این بیت نقطهٔ عطف داستان است، جایی که شک به یقین تبدیل می‌شود. اقدام فیزیکیِ «تر کردن ابرو» استعاره‌ای است برای پاک کردن موانع جزئی که می‌توانند ادراک ما را به کلی منحرف کنند. مولانا نشان می‌دهد که گاهی یک نقص بسیار کوچک و ناچیز - در اینجا یک تار موی کج روی ابرو - می‌تواند حجابی بزرگ بر چشم حقیقت‌بین انسان شود و او را به توهمی بزرگ دچار سازد. این دستور عمر، نمادی از نیاز به خودآزمایی و پالایش حواس ظاهری و باطنی پیش از ادعاهای بزرگ معنوی است.