M2:1278 — یوسفا آمد رسن در زن دو دست / از رسن غافل مشو بیگه شدست

Este verso se encuentra dentro de la parábola de un hombre que pospone arrancar un espino que plantó en medio del camino. Rumi utiliza esta historia para hablar de la procrastinación espiritual, de cómo aplazamos la tarea de purificar el alma de los «espinos» de los malos hábitos y los apegos mundanos.

Justo antes de este verso, Rumi establece una poderosa analogía: «Eres un José en belleza, y este mundo es como el pozo» (M2:1277). Así como el profeta José fue arrojado a un pozo por sus hermanos, el alma humana, con su belleza y potencial divinos, está atrapada en el pozo oscuro del mundo material y el ego. La «soga» (rasan) que desciende al pozo es la ayuda divina: la guía espiritual, la paciencia ante los decretos de Dios (sabr), la disciplina ascética o cualquier medio de salvación que se le ofrezca al buscador.

El llamado «¡Oh, José!» se dirige directamente al lector, instándolo a reconocer su propia nobleza espiritual y su precaria situación. La advertencia «ya se ha hecho tarde» (bīgah shudast) subraya la urgencia. No es una amenaza de castigo, sino un recordatorio apremiante de que la vida es finita y la oportunidad para el ascenso espiritual es fugaz. Es un llamado a la acción inmediata, a aferrarse a la gracia salvadora con ambas manos, con total compromiso y sin vacilación.

مولانا در بیت پیش، روح انسان را به یوسف تشبیه کرده که در چاه این جهان مادی گرفتار آمده است. طناب یا «رسن» نیز «صبر بر امر الهی» معرفی شده است. این بیت ادامهٔ همان تصویر است و در واقع یک فراخوان فوری و حیاتی است.

خطاب «یوسفا» به هر سالکی است که زیبایی معنوی خود را درک کرده اما در زندان تن و تعلقات دنیوی اسیر است. «آمدن رسن» یعنی لطف و رحمت الهی فرصتی برای رهایی فراهم کرده است. این فرصت، همانطور که ابیات قبل توضیح داده‌اند، در قالب «صبر» و «سخاوت» (ترک شهوات) خود را نشان می‌دهد. اینها ابزارهایی هستند که خداوند برای بیرون کشیدن روح از چاه دنیا فرو فرستاده است.

عبارت «در زن دو دست» یک فرمان قاطع است: فرصت را باید با هر دو دست و با تمام وجود چسبید. نیم‌بند و با تردید نمی‌توان از این چاه بیرون آمد. مصراع دوم، «از رسن غافل مشو بیگه شدست»، بر اضطرار و تنگنای وقت تأکید می‌کند. «بیگه شدن» کنایه از به پایان رسیدن عمر و از دست رفتن فرصت برای اصلاح و بازگشت است. این هشدار، پژواک همان داستان مردی است که کندن بوتهٔ خار را مدام به فردا موکول می‌کرد تا آنکه خار درختی تنومند شد و او پیر و ناتوان گشت. پیام مولانا این است که لحظهٔ نجات همین حالاست و تأخیر در سلوک روحانی، به معنای از دست دادن ابدی این فرصت است.