قرائت› دفتر ۲› بخش ۲۶ - فرمودن والی آن مرد را کی این خاربن را کی نشاندهای بر سر راه بر کن› بیت ۱۲۷۷
M2:1277 — یوسف حسنی و این عالم چو چاه / وین رسن صبرست بر امر اله
M2:1277
شرح و معنا · به زبانِ تو — AI
Tu alma es tan bella como José, pero está atrapada en el pozo de este mundo material. La única soga para escapar es la paciencia perseverante ante la voluntad divina.
Rumi cambia abruptamente la metáfora, pasando del árbol de la generosidad a la historia coránica de José (Yusuf), arrojado a un pozo por sus hermanos. En este símil, el alma humana (dirigiéndose al buscador espiritual, «tú») posee una belleza inherente y primordial, la «belleza de José» (ḥusn-e Yusuf), que refleja su origen divino. Sin embargo, esta alma se encuentra atrapada y oculta en «este mundo» (īn ʿālam), que funciona como el pozo (chāh): un lugar de oscuridad, confinamiento y separación de su verdadero hogar.
La vía de escape no es un acto de rebeldía, sino una soga enviada desde arriba. Esta soga, dice Rumi, es la paciencia (ṣabr) frente al «decreto de Dios» (amr-e Ilāh). No se trata de una paciencia pasiva, sino de una resistencia activa y una confianza perseverante en el plan divino, incluso en medio de la oscuridad del pozo. Así como José esperó pacientemente su liberación, el buscador debe aferrarse a la soga de la paciencia para ser izado fuera de las limitaciones del mundo material hacia la libertad del mundo espiritual. El verso conecta directamente la lucha contra los propios deseos (el tema de los versos anteriores) con este acto de paciencia y confianza.
- یوسف حسن
- «La belleza de José». Una referencia al profeta José (Yusuf), cuya extraordinaria belleza es proverbial en la literatura islámica y se usa a menudo como símbolo de la belleza espiritual divina reflejada en el alma humana.
- چاه
- Pozo. En la poesía sufí, simboliza el mundo material, el cuerpo físico, el ego (*nafs*) o cualquier estado de confinamiento y separación de la Fuente divina.
- رسن
- Soga, cuerda. Simboliza el medio de salvación o conexión con lo divino que desciende al mundo material, como la gracia, la guía espiritual o, en este caso, la paciencia.
- امر اله
- El decreto de Dios, la orden divina. Se refiere a la voluntad y providencia de Dios, que gobierna todos los acontecimientos.
روح زیبای تو همچون یوسف در چاه این جهان مادی اسیر شده است، و تنها راه نجات و رهاییات، صبر کردن بر تقدیر و فرمان الهی است.
مولانا در این بیت، از تمثیل قرآنی حضرت یوسف (ع) برای توضیح وضعیت روح انسان در جهان استفاده میکند. روح انسان در اصل، پاک، زیبا و آسمانی است («یوسف حُسن») اما در چاه تنگ و تاریک این جهان مادی و جسمانی گرفتار آمده است.
همانطور که برای یوسف ریسمانی به چاه فرستادند تا نجات پیدا کند، برای روح انسان نیز ریسمانی برای رهایی وجود دارد. این «رسن» یا طناب نجات، «صبر بر امر اله» است. در ابیات قبل، مولانا از «سخا» (بخشندگی) و «ترک شهوت» به عنوان شاخهای از درخت بهشت صحبت میکند که روح را به اصل خود بازمیگرداند. این بیت آن مفهوم را کامل میکند: پیمودن این مسیر نیازمند صبر است. باید در برابر سختیهای راه، وسوسههای نفسانی و تأخیر در رسیدن به مقصود، شکیبایی ورزید. این صبر، ابزار فعالانهای است که روح را از چاه دنیا بیرون کشیده و به سوی عالم جان و معنا بالا میبرد.
- یوسف حسنی
- تو که از نظر زیبایی مانند یوسف هستی؛ کنایه از روح الهی و پاک انسان.
- چو
- مانند، مثل.
- رسن
- طناب، ریسمان.
- امر اله
- فرمان و تقدیر خداوند.
گفتگو — دربارهٔ این بیت بپرس — پاسخ از دل مثنوی، با ارجاع به ابیات
گفتگوی تو تا وقتی عمومیاش نکنی، فقط روی همین دستگاه میماند.
پرسشهای خوانندگان0
هنوز پرسشی بهاشتراک گذاشته نشده — اولین نفر باش.