M2:1723 — دستکت بوسم بمالم پایکت / وقت خواب آید بروبم جایکت

این بیت بخشی از مناجات مشهور چوپان با خداوند است که حضرت موسی آن را می‌شنود. چوپان، با زبانی ساده و روستایی، عشقی عمیق و خالصانه را به زبانی بیان می‌کند که می‌فهمد. او خدا را موجودی نیازمند به مراقبت‌های انسانی تصور می‌کند: کسی که می‌توان دست و پایش را بوسید، نوازش کرد و جای خوابش را برایش آماده ساخت.

استفاده از پسوندهای تصغیر و تحبیب (مانند «دستک»، «پایک» و «جایک») در بیت اصلی، اوج محبت و فروتنی چوپان را نشان می‌دهد. او خدا را نه یک قدرت انتزاعی و دور، بلکه یک معشوق نزدیک، ملموس و دوست‌داشتنی می‌بیند که می‌توان با کارهای روزمره به او خدمت کرد.

نقطۀ اصلی داستان که در ادامه می‌آید، تقابل این عشق بی‌واسطه و ساده با نگاه شریعت‌مدار و ظاهربین موسی است. مولانا از این طریق نشان می‌دهد که خداوند به «قلب» و «حال» بندگانش می‌نگرد، نه به صورت و قالب سخنانشان. این بیت نماد عشقی است که از قید آداب و رسوم رسمی آزاد است و تنها بر پایۀ صداقت و صمیمیت بنا شده است.