M2:1732 — آتشی گر نامدست این دود چیست / جان سیه گشته روان مردود چیست

این بیت بخشی از سخنان تند و سرزنش‌آمیز موسی خطاب به چوپان است. موسی که نماد عقل و شریعت ظاهری است، دعاهای ساده و انسان‌وار چوپان را «کفر» و «ژاژ» (بیهوده‌گویی) می‌داند. در بیت قبل، او چوپان را تهدید کرده بود که حرف‌هایش آتشی از غضب الهی را فرود خواهد آورد که همگان را بسوزاند.

در این بیت، موسی با دو پرسش بیانی، ادعای خود را اثبات می‌کند. او می‌گوید نشانه‌های آن آتش از هم‌اکنون آشکار است. «دود» در اینجا استعاره‌ای است از پیامدهای ویرانگر کفر. به باور موسی، این دود همان «جانِ سیه‌گشته» و «روانِ مردود» چوپان است. یعنی، خودِ این کفرگویی و حالِ معنویِ تاریک تو، بهترین گواه است که آتش خشم خدا در کار است، حتی اگر هنوز شعله‌هایش را نبینی.

از دیدگاه موسی، روح چوپان به خاطر این کلمات گستاخانه، از رحمت الهی طرد و سیاه شده است. این بیت اوج تقابل میان نگاه شریعت‌مدار موسی و عشق بی‌قید و شرط چوپان را نشان می‌دهد؛ تقابلی که خداوند در ابیات بعدی به نفع چوپان داوری خواهد کرد.