M2:1731 — گر نبندی زین سخن تو حلق را / آتشی آید بسوزد خلق را

این بیت اوج خشم موسی و نگرانی او از پیامدهای کفرگویی چوپان است. از دیدگاه موسی که پیامبر شریعت و ظاهر دین است، سخنان چوپان نه تنها بی‌ادبانه، بلکه مصداق بارز کفر است. او معتقد است که چنین کفری چنان عظیم است که می‌تواند موجب نزول عذاب عمومی شود؛ آتشی که خشک و تر را با هم می‌سوزاند.

در نگاه موسی، این حرف‌ها «گندِ کفر» است که تمام جهان را آلوده می‌کند (بیت ۱۷۲۹) و اگر جلوی آن گرفته نشود، نتیجه‌ای جز نابودی در پی نخواهد داشت. این بیت، شدت غیرت دینی موسی و پایبندی او به تنزیه (منزه دانستن خداوند از صفات بشری) را نشان می‌دهد. او نمی‌تواند تصور کند که کسی با خداوند، آن هم خالق آسمان و زمین، این‌گونه سخن بگوید. هراس او از این است که این «کفر» یک امر شخصی باقی نماند و دامان کل جامعه را بگیرد. البته در ادامه داستان، خداوند خود به موسی عتاب می‌کند و به او می‌آموزد که راه دل‌ها با راه شریعت و ظاهر متفاوت است و آن نیایش عاشقانه نزد او مقبول بوده است.