M2:1778 — بر نشان پای آن سرگشته راند / گرد از پرّهٔ بیابان برفشاند

این بیت لحظه‌ی پشیمانی و جبران موسی را به تصویر می‌کشد. پس از آنکه خداوند موسی را به خاطر توبیخ چوپانِ ساده‌دل سرزنش می‌کند، موسی درمی‌یابد که عشق راستین و بی‌ریای آن چوپان در نزد خدا ارزشی فراتر از آداب و ظواهر عبادی دارد.

مولانا با توصیف شتاب موسی در پی یافتن چوپان، بر اهمیت حیاتی این پیام تأکید می‌کند. موسی که پیشتر در جایگاه یک معلم شریعت، چوپان را «گمراه» خوانده بود، اکنون خود «سرگشته» در پی آن «سرگشته» می‌دود. این جابجایی نقش‌ها بسیار معنادار است. دیگر این پیامبر اولوالعزم نیست که راه را نشان می‌دهد، بلکه اوست که باید رد پای یک عاشق بی‌نام‌ونشان را در بیابان بجوید تا حقیقت باطن را بازیابد.

عبارت «گرد از پرهٔ بیابان برفشاند» تصویری سینمایی از سرعت و اضطراب موسی می‌سازد. او چنان با عجله می‌دود که گرد و خاک بیابان را به هوا بلند می‌کند. این شتاب، تنها برای رساندن یک پیام نیست، بلکه برای التیام بخشیدن به دلی شکسته است که خود او باعث شکستنش شده بود. این بیت، مقدمه‌ای است برای رسیدن به این نکته‌ی محوری داستان که در نگاه الهی، صداقتِ دل بر صورتِ عبادت برتری دارد.