M2:2713 — آدمی کو علم الاسما بگست / در تک چون برق این سگ بی تکست

این بیت بخشی از شکایت و استغاثهٔ معاویه به درگاه خداوند از دست ابلیس است. معاویه برای نشان دادن قدرت و حیله‌گری شیطان، به داستان اخراج آدم از بهشت اشاره می‌کند.

منظور از «علم الاسماء» اشاره به آیهٔ ۳۱ سورهٔ بقره در قرآن است که می‌فرماید: «وَ عَلَّمَ آدَمَ الْأَسْمَاءَ كُلَّهَا» (و خداوند همهٔ نام‌ها را به آدم آموخت). این دانش، مقام و منزلت والای آدم را در برابر فرشتگان نشان می‌داد. با این حال، معاویه می‌گوید حتی چنین انسان برگزیده‌ای که به علم الهی مجهز بود، در مقابل «تک» یا حملهٔ برق‌آسای ابلیس، «بی‌تک» شد؛ یعنی از پا درآمد، درمانده شد و بنیادش سست گشت.

مولانا با استفاده از کلمات «تک» و «بی‌تک» یک بازی کلامی زیبا (جناس) ساخته است. «تکِ» ابلیس، تاخت و تاز و یورش سریع اوست و «بی‌تک» شدن آدم، کنایه از بی‌بنیاد و بی‌دفاع شدن او در آن لحظهٔ خاص است. این بیت بر این نکته تأکید دارد که اگر پیامبری چون آدم با آن دانش الهی فریب خورد، پس انسان‌های عادی در برابر وسوسه‌های شیطان بسیار آسیب‌پذیرتر هستند و نیازمند یاری مستقیم خداوندند.