قرائت› دفتر ۲› بخش ۱ - سر آغاز› بیت ۴۴
M2:44 — خاصه خورشید ِکمالی کان سریست / روز و شب کردار او روشنگریست
M2:44
شرح و معنا · به زبانِ تو — AI
بهخصوص خورشید معنوی کمال که از عالم غیب و معناست، برخلاف خورشید مادی، غروب ندارد و کارش همیشه و در هر حال، روشنگری و تاباندن نور معرفت است.
مولانا در بیت پیشین، «آفتاب معرفت» را از آفتاب مادی جدا کرد. آفتاب مادی غروب میکند تا جای دیگری را روشن کند، اما آفتاب معرفت که از جان و عقل برمیآید، هرگز غروب نمیکند.
این بیت آن ایده را کاملتر میکند. این خورشید، «خورشید کمال» است؛ یعنی منبع نهایی رشد و تعالی معنوی. ویژگی اصلی آن این است که «سِرّی» است، یعنی به این جهان مادی و محسوس تعلق ندارد، بلکه از عالم غیب و معناست. به همین دلیل، محدودیتهای زمان و مکان را ندارد.
کار این خورشید، برخلاف خورشید آسمان که فقط در روز نورافشانی میکند، «روز و شب» روشنگری است. این روشنگری، تاباندن نور آگاهی، عشق و حقیقت بر دل سالک است که هیچگاه متوقف نمیشود. این خورشید کمال، نماد حقیقت الهی یا وجود انسان کامل (مرشد) است که پیوسته راه را برای پویندگان روشن میسازد.
- خاصه
- بهویژه، خصوصاً
- خورشید کمالی
- خورشید کمال و معرفت؛ استعاره از حقیقت الهی یا انسان کامل
- کان
- که آن
- سِرّی
- پنهانی، غیبی، مربوط به عالم معنا و راز
- کردار
- کار، شغل، وظیفه
- روشنگری
- روشن کردن، نور بخشیدن، هدایت کردن
گفتگو — دربارهٔ این بیت بپرس — پاسخ از دل مثنوی، با ارجاع به ابیات
گفتگوی تو تا وقتی عمومیاش نکنی، فقط روی همین دستگاه میماند.
پرسشهای خوانندگان0
هنوز پرسشی بهاشتراک گذاشته نشده — اولین نفر باش.