M2:52 — ای ببرده رخت حسها سوی غیب / دست چون موسی برون آور ز جیب

این بیت، خطاب به حسام‌الدین چلبی، مخاطب اصلی مثنوی، و در معنای وسیع‌تر، خطاب به هر انسان کاملی است که از حواس پنج‌گانه‌ی ظاهری فراتر رفته و به «حس جان» دست یافته است. مولانا در ابیات قبل، حواس ظاهری را به مس و حواس باطنی را به طلای سرخ تشبیه کرده بود. حال، از این انسان روحانی می‌خواهد که همانند حضرت موسی (ع) که دست خود را در گریبان فرو می‌برد و بیرون می‌آورد و آن دست، نورانی و درخشان می‌شد (ید بیضا)، او نیز از آن عالم غیب و معنا که حواس خود را به آنجا کوچانده، پرتوی و نشانه‌ای آشکار کند.

این درخواست، تمنای دیدن یک معجزه و کرامت است؛ نه برای سرگرمی، بلکه برای اثبات و تجلی حقیقتی که با حواس معمولی قابل درک نیست. همان‌طور که دست موسی نشانه و آیت الهی بود، مولانا نیز از پیر خود می‌خواهد که با آشکار کردن جلوه‌ای از عالم غیب، راه را برای سالکان روشن سازد و حقانیت آن «حس برتر» را به نمایش بگذارد. این بیت، گذاری است از بحث نظری درباره‌ی حواس به تمنای یک تجربه‌ی وجودی و شهودی.