M2:753 — چون رسد آنجا ببیند گرگ و شیر / عمر ضایع راه دور و روز دیر

این بیت، نقطه‌ی اوج تراژدی مسافر گمشده‌ای است که در بیابان، صدایی آشنا او را به سوی خود می‌خواند. این صدا، که مولانا آن را «بانگ غول» می‌نامد، نماد وعده‌های فریبنده‌ی دنیوی است: ثروت، مقام، شهرت و هر آنچه نفس انسان را به خود می‌خواند و آشنا و خواستنی به نظر می‌رسد.

مسافر با امید و اعتماد به دنبال صدا می‌رود، اما وقتی به مقصد می‌رسد، به جای دوست یا پناهگاه، با «گرگ و شیر» روبرو می‌شود؛ یعنی با واقعیت هولناک و ویرانگر آن وعده‌ها. در آن لحظه‌ی وحشت، سه حقیقت تلخ بر او آشکار می‌شود: ۱. عمر ضایع: تمام زندگی و انرژی‌ای که صرف رسیدن به این نقطه کرده، تباه شده است. ۲. راه دور: مسیری که آمده بسیار طولانی بوده و امکان بازگشت و جبران وجود ندارد. ۳. روز دیر: زمان از دست رفته و شبِ هلاکت فرا رسیده است.

این بیت تصویر کاملی از پشیمانی بی‌حاصل در پایان راهی است که بر اساس ظواهر فریبنده و امیال نفسانی انتخاب شده است. مولانا هشدار می‌دهد که دنبال کردن این صداهای درونی، انسان را به جای خوشبختی، به نابودی و حسرت ابدی می‌کشاند.