M3:117 — چه خیالست این که این چرخ نگون / از نهیب این خیالی شد کنون

این بیت ادامهٔ بیت قبلی است و در حال توصیف لحظهٔ جان دادن و مواجهه با فرشتگان مرگ است. اطرافیان فرد در حال احتضار، آنچه را که او می‌بیند (شمشیر و گرز فرشتگان) درک نمی‌کنند و آن را به حساب «خیال» و هذیان می‌گذارند. مولانا با شگفتی می‌پرسد: این چه «خیالی» است که اینقدر واقعی و هراس‌انگیز است که آسمان واژگون (کنایه از دنیا و سرنوشت) از هیبت آن به لرزه درآمده و دگرگون شده است؟

در واقع، مولانا با این پرسش retorical (استفهام انکاری) می‌گوید که این صحنه‌ها خیال نیست، بلکه حقیقتی است عظیم و تکان‌دهنده. او از زبان فرد در حال مرگ، ضعف و ناتوانی نگاه مادی‌گرایانهٔ اطرافیان را به سخره می‌گیرد که قادر به دیدن واقعیت‌های عالم غیب نیستند و هر آنچه را نمی‌بینند، به سادگی «خیال» می‌نامند. این بیت بر این نکته تأکید دارد که حقایق معنوی، هرچند از چشم حواس ظاهری پنهان باشند، تأثیری واقعی و کوبنده بر کل هستی دارند.