M3:1270 — چشم دریا دیگرست و کف دگر / کف بهل وز دیدهٔ دریا نگر

جلسهٔ 08 — [00:37:08] چشم و هوش را آن نور نیست

آبی که زیر این کف‌ها نشسته است و کف‌هایی که در حکم صورت‌ها هستند، این کف‌ها رو شکافتن، پایین رفتن و به عمق دریا و آب رسیدن، این در واقع عبور از صورت است به بی‌صورتی. و برای همین هم هستش که مولانا جای دیگه میگه:

دقیقاً این معنا رو اونجا به کار می‌بره. میگه یه چشم کف‌بین داریم، کفی که روی آب می‌گیره. یه چشم آب‌بین داریم، آبی که زیر کف نشسته است. خب،

جلسهٔ 08 — [00:37:08] چشم و هوش را آن نور نیست

بعد:

یک چشمی داریم که دریا رو می‌بینه، یک چشمی داریم که کف رو می‌بینه. نفوذ نمی‌کنه، فراتر از کف نمیره و اون آب و اون زیر رو. واقعاً من بارها اینو به شما گفتم، شما دنیای مولانا رو کشف نمی‌کنید مگر اینکه حقیقتاً بفهمید و اذعان کنید که این جهان یک کفی‌ست روی آب. همه اونچه را که می‌بینید کف روی آب است. به یه معانی ساده‌ش ما اینو می‌فهمیم. کف خب یه امر فنا شونده است، فانی شونده است. خب بله زود یه حبابی‌ست می‌ترکه و از بین میره. اصالتی نداره، بقا و دوامی نداره. یه لایه خیلی نازک شکننده از میان رفتنی‌ست. ولی مطلب خیلی بیش از این است. یکی از بدترین صفت‌های کف اینه که آب رو از نظر شما مخفی نگه می‌داره. توجه می‌کنید؟